της Μάτα Χάρι
Με λένε Μάτα Χάρι και κατασκοπεύω ανθρώπινες σχέσεις.. χρόνια τώρα (όχι πολλά είμαι μόλις 33). Χωρίς ταμπού, μετά πάθους και άνευ φόβου θα μοιραστώ όλες μου τις εμπειρίες μαζί σας.

Αξέχαστα και αθάνατα ‘90s που χορό τραγουδάμε. Είμαι σίγουρη και βάζω το χέρι μου και στη φωτιά για όσους τη ζήσαμε αυτή τη δεκαετία, πως στο άκουσμα της Στέλλας στο γνωστό άσμα «Τώρα μου μιλάει, τώρα με φιλάει, τώρα μου λέει πως τρελά με αγαπάει» φαντασιωνόμαστε τα καλύτερα εκδικητικά σενάρια.

Για παράδειγμα, θυμάμαι τον εαυτό μου πριν κάμποσο καιρό να βάφομαι και να το τραγουδάω με τόσο πείσμα και ένταση, που ξεσηκώθηκε και η γειτόνισσά μου από τη διπλανή πολυκατοικία και μου έκανε τις δεύτερες φωνές.

Ο δικός μου με είχε αφήσει και ούτε να με φτύσει. Εγώ έκανα αυτό που κάθε γυναίκα ξέρει να κάνει καλύτερα και από βραβευμένο σκηνοθέτη: ΣΕΝΑΡΙΑ επιστροφής του ασώτου μετά δακρύων και παρακαλετών.

Επόμενο τραγούδι… αλησμόνητος Δημήτρης Κόκοτας «Θέλω να σε δω να σέρνεσαι και να με παρακαλάς…». Η γειτονιά στο πόδι…

Βγαίνω, που λέτε, έξω με φοβερή αυτοπεποίθηση και νιώθω έτοιμη να ζήσω τη στιγμή της μεγάλης επιστροφής. Ήμουν πολύ σίγουρη, αφού είχα φροντίσει να οργανώσω την «κατά τύχη» συνάντησή μας.

Από τα πρώτα λεπτά κατάλαβα πως ο ηθοποιός παρέκκλινε του σεναρίου. Με χαιρέτησε ευγενέστατα και απομακρύνθηκε, έχοντάς μου πλάτη. Μάλιστα, πλάτη. Πλάτη στην πρωταγωνίστρια; Πού ξανακούστηκε;

Σκέφτηκα πως θα νιώθει άβολα και αποφάσισα να τον πλησιάσω για να νιώσει οικεία για την επερχόμενη απολογία του. Μετά από έναν γρήγορο τυπικό διάλογο -όπως καταλαβαίνετε ακολούθησε η δική μου ερωτική εξομολόγηση, στην οποία και ανέλυα όλα τα συναισθήματά μου- συνειδητοποίησα πως είχα αρχίσει και εγώ τις υποκριτικές αυθαιρεσίες.

Το ρεπερτόριο είχε αλλάξει δραματικά. Επόμενο τραγούδι Θεοδωρίδου «Πού περπατάς και ποια φιλάς;».

«Ό,τι ονειρευόμουν στη ζωή μου», που λέει και η Δέσποινα, δεν μου το είπε ποτέ. Αντιθέτως, παραδέχτηκε πως με καταλαβαίνει απόλυτα, καθώς όλα αυτά που του εξομολογήθηκα τα νιώθει για κάποια άλλη που «τώρα της μιλάει…».

Επόμενο τραγούδι «και επιτέλους πάψε ν’ αυτοτιμωρείσαι που δεν μπόρεσες να είσαι αυτό που ήθελε…».

«Σαν το κέρμα στο ζητιάνο, κάτι αξίζω παραπάνω» το λιγότερο που σκέφτηκα. «Έτσι ξαφνικά» πρωταγωνιστούσα σε ένα άλλο σενάριο, δικό του, που καμία σχέση δεν είχε με όσα ήθελα να ζήσω.

«Καταιγίδα στο μυαλό και στην ψυχή μου». Πήρα την όποια αξιοπρέπεια μού είχε περισσέψει και γύρισα σπίτι μου.

Να ‘μαι πάλι μπροστά στον καθρέφτη να ξεβάφομαι και να σιγοτραγουδώ το «παράλληλη αγάπη». Στη γειτονιά σιωπή.

Τι τα θες; Καλά τα βίντεο κλιπ, αλλά στην πραγματικότητα η ζωή τρέχει και δεν τη σκηνοθετεί κανείς.

Ξύπνησα κάπως περίεργα και έβαλα να ακούσω Μαίρη Λίντα «Περασμένες μου αγάπες». Όλες μου οι επιλογές, ερωτικές και μουσικές, γυρνούσαν στο παρελθόν, περιμένοντας καινούργιους μουσικοσυνθέτες.