της Μάτα Χάρι

Με λένε Μάτα Χάρι και κατασκοπεύω ανθρώπινες σχέσεις.. χρόνια τώρα (όχι πολλά είμαι μόλις 33). Χωρίς ταμπού, μετά πάθους και άνευ φόβου θα μοιραστώ όλες μου τις εμπειρίες μαζί σας.

 

Το καλοκαίρι τέλειωσε… Tο καλοκαίρι έφυγε και εμάς τί μας έμεινε;

Κάπου στο Αιγαίο τη βγάλαμε όλοι και φέτος απ’ ό,τι κατάλαβα από φωτογραφίες που αναρτήθηκαν ανά τα προφίλ γνωστών και αγνώστων. Κάναμε τα μπάνια μας, φάγαμε τις γκουρμεδιές μας, ήπιαμε τις ποτάρες μας, τσιμπήσαμε και κανά τηλέφωνο και τώρα πίσω στην καθημερινότητα.

Γκρίνια, μιζέρια και κακό. Αφγραγκιά, απλήρωτοι λογαριασμοί και άπλυτα… Αλλά έτσι σε βρίσκει πάντα ο Σεπτέμβρης και αυτό δεν αλλάζει. Η μόνη που λυπάμαι πραγματικά είναι η φίλη μου η Λίτσα (προφανώς και το όνομα δεν είναι αληθινό, σε αντίθεση με την ιστορία της).

Η Λίτσα μας, λοιπόν, βρέθηκε σ’ ένα από τα νησιά των ανέμων και την πήρε και τη σήκωσε ο έρωτας των πολλών μποφόρ. Δε χρειάζεται να αναφερθώ αναλυτικά στις μαγευτικές στιγμές κάτω από την πανσέληνο που έζησε η γλυκιά μου. Όλα τέλεια και ειδυλλιακά. Τρυφερός, ρομαντικός και υπομονετικός ακροατής που χαϊδεύει απαλά και σου μιλά ψιθυριστά προαναγγέλλοντας έναν υπέροχο χειμώνα. Αυτόν τον αρρενωπό και καλοσυνάτο πρίγκιπα γνώρισε η Λίτσα μας. Αυτόν τον άνθρωπο, αυτόν που ψάχνουν όλες και δε βρίσκουν…

Τι να σας πρωτοπώ για να καταλάβετε τον έρωτα, τον μαγευτικό; Χάδια στο ηλιοβασίλεμα στην ακροθαλασσιά, με την άμμο να μπερδεύεται στα μαλλιά, νυχτερινά μπάνια με τα πόδια να περιπλέκονται κυκλικά, πρωινά μέσα σε παθιασμένα φιλιά και γέλια βροντερά σε αστεία χαζά.

Η Λίτσα μας έφυγε από το νησί και ο όμορφος νέος παρέμεινε λίγο παραπάνω. Τόσο όσο δε χρειάστηκε πολύ για να ζήσει και μια άλλη «Λίτσα» στο νησί την ίδια εμπειρία. Και καθώς η Λίτσα στην Αθήνα κοιτούσε νοσταλγικά σέλφις από το όνειρο, ο Δόγκανος έφερνε λουλούδια σε άλλες κορασίδες… Στην Αθήνα τώρα πια… ο Ζάχος μπέρδεψε τις επαφές, αποθήκευσε λάθος τα τηλέφωνα, η Λίτσα έγινε Πίτσα και άλλος για Χίο τράβηξε και άλλος για Μυτιλήνη.

Ο καλός ακροατής έγινα εγώ και πήρα και τη θέση αυτού που χαϊδεύει απαλά και εξηγεί ψιθυριστά στην ανεγκέφαλη ότι από τις διακοπές πάντα επιστρέφουμε με άπλυτα…
Ακούς και εσύ Λίτσα; Άκου κουκλίτσα μου και εσύ, που πίστεψες ότι επειδή χρυσοπλήρωσες την Blue Star θα βγουν τα όνειρά σου αληθινά: Είναι καλοκαίρι και δεν ξεχυθήκαμε όλοι να βρούμε σύντροφο, απλώς είπαμε να κάνουμε λίγο πιο ευχάριστες τις στιγμές μας στις διακοπές. Γιατί, πώς θα γεμίσουν και 24 ώρες μόνο λύνοντας σταυρόλεξα και τρώγοντας μαρίδες;

Το καλοκαίρι τέλειωσε… το καλοκαίρι έφυγε… Μας έμειναν χρέη, μερικές τηλεφωνικές επαφές, τελειωμένες ενυδατικές και άπλυτα…
Λίτσα, μη μου μιλάς για καλοκαίρια!