της Μάτα Χάρι
Με λένε Μάτα Χάρι και κατασκοπεύω ανθρώπινες σχέσεις.. χρόνια τώρα (όχι πολλά είμαι μόλις 33). Χωρίς ταμπού, μετά πάθους και άνευ φόβου θα μοιραστώ όλες μου τις εμπειρίες μαζί σας.
Σαν σήμερα πριν από πέντε χρόνια δώσαμε το πρώτο μας φιλί. Δειλά και κάπως ρομαντικά τα χείλη μας ενώθηκαν. Ρίγος και αμηχανία που καλύφθηκε μέσα σε χάδια και αγκαλιές. Χαμογελαστά, τρυφερά, με αποκάλεσες κορίτσι σου κι η ημερομηνία έναρξης της σχέσης μας κατοχυρώθηκε.
02-05-2013
Μια απέραντη αίσθηση αισιοδοξίας με διαπερνά. Ξαφνικά νιώθω πως η ζωή μού ανήκει κι όλα είναι τέλεια πλασμένα. Σε σκέφτομαι και γεμίζω χαρά. Νιώθω πως με θες το ίδιο και νικώ κάθε αίσθημα κούρασης και δυσαρέσκειας.
01-05-2018
Σα να μην πέρασε μια μέρα. Νιώθω το ίδιο σε κάθε άγγιγμά σου. Τρέμω στη σκέψη του φιλιού σου. Είμαι ευτυχισμένη με όσα ζήσαμε και με όσα ονειρεύομαι ότι μας περιμένουν. Αύριο έχουμε επέτειο και δεν ξέρω ακόμη με ποιον από όλους τους τρόπους, που έχω σχεδιάσει, θα το γιορτάσουμε. Εσένα δε σου αρέσουν αυτά, αλλά ξέρω πως θα χαρείς με την έκπληξή μου.
02-05-2018
Έχω βάλει τα αγαπημένα σου ρούχα. Τα μαλλιά μου είναι φτιαγμένα όπως σου αρέσουν -μια χαλαρή κοτσίδα που χαϊδεύει τους ώμους, αφήνοντας ακάλυπτο τον λαιμό- βάψιμο διακριτικό και χαμόγελο ευτυχίας. Το δώρο μας σε περιμένει μαζί με εμένα στη μπάρα του αγαπημένου μας μαγαζιού. Η ώρα 21:00… Έχω ήδη παραγγείλει τις μπίρες μας.
02-05-2018 – 21:15
Το μήνυμα σου πως θα αργήσεις με καθησυχάζει. Περιμένω. Μια όμορφη κοπέλα με πλησιάζει και ήδη πιάνω τον αναπτήρα καθώς πιστεύω πως αυτός είναι ο λόγος. Ευγενικά μου ζητά να καθίσει δίπλα μου, λέγοντάς μου πως ξέρει τι περιμένω. Εξακολουθώ να γελώ. Με κερνάει ένα σφηνάκι. Τεκίλα λευκή.
– Σήμερα έχουμε επέτειο… με λίγες ώρες διαφορά. Εσύ απέκτησες σχέση λίγα λεπτά μετά από εμένα. Πριν πέντε χρόνια, με τον ίδιο άνθρωπο. Εσύ ανέβαινες με το ασανσέρ κι εγώ κατέβαινα από τις σκάλες. Κι οι δυο ήμασταν χαρούμενες. Ερωτευμένες. Φαντάζομαι πως δεν γνωρίζεις την παράλληλη ύπαρξή μου;
Η απάντηση μού δόθηκε μετά από αρκετά σφηνάκια κίτρινης, λευκής και κάθε χρώματος τεκίλας. Ένα δυνατό «όχι» ακολουθούσε ένα φοβισμένο «μάλλον ναι» και κατέληγε σε ένα βροντερό «όχι». Το χαμόγελο έγινε δάκρυ, βρισιά, κατάρα και αφωνία. Το παραμύθι μου κατέληγε με τη Χιονάτη να πνίγεται με το μήλο, που στην περίπτωσή μου ήταν το λεμόνι της τεκίλας.
Πέντε χρόνια μιας ψεύτικης ζωής, που εγώ στολισμένη γιόρταζα. Πέντε χρόνια που άραγε εκείνος κορόιδευε εμένα ή εγώ τον εαυτό μου;
Θυμός και θλίψη. Το μυαλό μου ζαλισμένο. Φάνηκες από μακριά. Στη θέα και των δυο πάγωσες. Η αλήθεια ήταν πια μπροστά μου.
Χάλασα τη χαλαρή μου κοτσίδα και έφυγα τρέχοντας. Γύρισα σπίτι και συνέχισα με τα σφηνάκια τεκίλας. Γιόρτασα μόνη μου τη σχέση που έκανα.
Έκλαψα φριχτά για τη σχέση που δεν είχα.
