της Μάτα Χάρι

Με λένε Μάτα Χάρι και κατασκοπεύω ανθρώπινες σχέσεις.. χρόνια τώρα (όχι πολλά είμαι μόλις 33). Χωρίς ταμπού, μετά πάθους και άνευ φόβου θα μοιραστώ όλες μου τις εμπειρίες μαζί σας.

Αγαπημένη μου Μάτα,

Πάει καιρός που οι άνθρωποι με εκνευρίζουν. Βαρέθηκα να τους ακούω ή μάλλον βαρέθηκα να εγκλωβίζομαι στις γελοίες ιστορίες τους, που στριμώχνονται στο κινητό μου. Βαρέθηκα τόσο πολύ που σκέφτομαι να δηλώσω συμμετοχή σε τηλεοπτικό διαγωνισμό για το βραβείο καλύτερης τάρτας… αλήθεια το σκέφτομαι, αλλά λέω να κάνω λίγη υπομονή ακόμα.

Τις προάλλες που λες, βρέθηκα σε μια παρέα, που στο τέλος της συζήτησης δεν ήξερα αν είμαι το καλύτερα προσαρμοσμένο είδος, όπως το ήθελε ο συγχωρεμένος ο Δαρβίνος ή η καλύτερη πελάτισσα του, επίσης συγχωρεμένου, Φρόυντ.

Ας τα πάρω από την αρχή.

Εγώ καθόμουν ήσυχα και ωραία με την φίλη μου στο μπαρ της γειτονιάς. Κλασικά πράγματα, κράζαμε άλλες φίλες μας, το αφεντικό μας, έναν θνητό, αλλά επίσης «συγχωρεμένο» γκόμενο και όλα κυλούσαν ήρεμα μαζί με τα σφηνάκια μας.

Ξαφνικά, έτσι ξαφνικά, που τραγουδά και ο Ρέμος, μας πλησιάζει μια παρέα αντρών και γυναικών. Συστήνονται και εξηγούν πως τα μπαρ δεν είναι για να κουβεντιάζεις, αλλά για να χορεύεις. Χαριτωμένη προσέγγιση πες… και να τους πω και ένα μπράβο, αφού ήταν οι μόνοι, που όντως κουνούσαν τα άκρα τους χωρίς κινητό στο χέρι.

Να μη στα πολυλογώ τα σφηνάκια τεκίλας έγιναν βότκα και μετά κάτι που μέχρι και σήμερα δεν θυμάμαι. Κάπου λοιπόν ανάμεσα στο πριν και το μετά… πετάγεται ένας εξ αυτών και θυμάται να αναλύσει το δίκιο του εργάτη, που έχει καταντήσει δουλικό στις μέρες μας. Τι ωραία που τα έλεγε; Ένιωθες πως σε υπερασπίζεται σε δικαστική αίθουσα. Είχε αυτό το ύφος του τύπου που ξέρεις ότι θα ερωτευτείς και στο τέλος θα κλαις με την ατάκα του «σου αξίζει κάτι καλύτερο». Τέλος πάντων, εκεί που τον θαύμαζα και ήθελα να πιω στην υγειά του, βάζει τις φωνές στη σερβιτόρα που μας καθυστερεί τα ποτά, που είχε ξεχάσει να παραγγείλει…

Ο δε κολλητός του, επίσης επικίνδυνα ερωτεύσιμος, για να ελαφρύνει το κλίμα του καβγά μάς ρώτησε εάν έχουμε γνωστό να του σβήσει μια κλήση. Βλέπεις λόγω αλκοτέστ του είχαν αφαιρέσει το δίπλωμα. Λίγα λεπτά πριν μας ανέλυε το ντόμινο της διαφθοράς στην Ελλάδα…

Καταλαβαίνεις Μάτα μου, δεν μπορούσα να βρω λογική. Να σου, πετάγεται μια φίλη τους και αρχίζει να εξιστορεί την πονεμένη της ιστορία. Ο έρωτας της ο μεγάλος που αιφνιδίως την παράτησε. Τώρα μάλιστα! Εδώ υπάρχει ένας άνθρωπος να συνεννοηθούμε, σκέφτηκα αυθόρμητα. Αμ δε… εκεί που την ένιωθα και ήμουν έτοιμη να την πάρω αγκαλιά, μου είπε την πιο περίεργη πρόταση που έχω ακούσει (οκ, το σε χωρίζω γιατί σου αξίζει κάτι καλύτερο εξακολουθεί να κερδίζει).

«Ο έρωτας μου ήταν ανιδιοτελής. Αλλά ο βασικός μισθός δημιουργεί προβλήματα για να τον χαρείς. Εε, δεν πήγαινε άλλο, πόσο να τράβαγε δηλαδή;»

Ανταλλάξαμε εννοείται ότι λογαριασμό θες στα social media, είπαμε ότι θα ξαναβρεθούμε, και με το πιο τίμιο ψέμα, «χάρηκα πολύ», υποσχεθήκαμε πως θα ξανά κανονίσουμε.
Πρώτη φορά γνώρισα ανθρώπους που είχαν κάτι να πουν, χωρίς να πρέπει να το ανεβάσουν σε story. Πρώτη φορά γνώρισα ανθρώπους, που αυτό που είχαν να πουν, δεν θα ίσχυε ούτε όσο διαρκεί ένα story.

Ηθικό δίδαγμα της ιστορίας μου: το ωραίο είναι αόρατο…

Θα σου ξαναγράψω σύντομα.

Φιλιά!