Αλήθεια τώρα, φίλοι μου, τι ζούμε; Νομίζω ότι αυτή είναι η επικρατέστερη ερώτηση που ηχεί στο μυαλό όλων μας. Θυμάστε που όταν ήμασταν παιδιά, διαβάζαμε για λιμούς και καταποντισμούς; Για πολέμους και Μεσαίωνες; Και ρωτούσαμε με φόβο και τρόμο τους μεγαλύτερους, εάν υπήρχε ακόμη τέτοιος κίνδυνος; Όλοι μας καθησύχαζαν πως όλα τούτα τα τρομερά ανήκαν στο παρελθόν και πως δεν είχαμε κανέναν λόγο να ανησυχούμε…

Η στήλη αυτή ονομάστηκε taboom με έναν στόχο, ίσως, κάποια κοινωνικά στερεότυπα, διακωμωδώντας τα, να περιοριστούν. Μα πραγματικά, με όσα συμβαίνουν, ούτε εγώ ξέρω με τι θα ήθελα να ασχοληθώ σε σχολιασμό.

Κάπου μέσα μου, νομίζω, επικρατεί μια απέχθεια προς το ανθρώπινο είδος και κυριαρχεί μια απελπισία ως προς την πιθανότητα κάθαρσής του. Μπορούμε άραγε να γίνουμε καλύτεροι και η δική μας υπόσχεση στους νέους να είναι πιο ελπιδοφόρα και πραγματοποιήσιμη;

Η απάντηση είναι «ναι» με όλη τη δύναμη της αισιοδοξίας μου. Πριν γίνει μια αλλαγή, όμως, είναι σημαντικό να καταλάβει κάποιος την αξία και την υποχρεωτικότητα αυτής.

Πολλά με θυμώνουν, που λέτε, τον τελευταίο καιρό, όμως κάτι μέσα σε αυτά δε με θύμωσε απλώς, αλλά με στεναχώρησε βαθιά. Ένας «σούπερ» ήρωας του γέλιου ή για κάποιους του γελοίου, επέλεξε για αστείο του το θέμα του βιασμού. Ίσως δεν το έκανε με κακή πρόθεση, αλλά ήρθε η ώρα να εξηγήσουμε μάλλον τα προφανή:

Ο φόβος ενός βιασμού δεν είναι θέμα για αστεία, είναι θέμα εξάλειψής του, είναι κάτι που δεν πρέπει να συμβαίνει, είναι κάτι που αφήνει θύματα, είναι κάτι που απεύχεσαι για όλους. Τον βιαστή «δεν τον κυνηγά» κανείς και δεν τον θέλει κανείς.

Ακόμη και αυτός που πόθησε τον έρωτα υπερβολικά, αυτός που τον πουλά, αυτός που τον στερήθηκε άδικα, αυτός που είναι εθισμένος στον οργασμό, αυτός που βρίσκεται σε σεξουαλική διέγερση, όλοι έχουν δικαίωμα να ορίζουν πότε τον θέλουν και πότε τον επιλέγουν.

Προσωπικά, σε όσους αντιμετώπισαν τη βιαιότητα της επιβολής του, ζητώ συγγνώμη, που επιτρέψαμε να ακούγονται αστεία για βιαστές, που αφήσαμε να προβάλλονται τέτοιες γελοιότητες εις βάρους του ψυχικού τους πένθους. Ζητώ συγγνώμη!

Η αλλαγή, λοιπόν, κατά τη γνώμη μου: Αντί να έχουμε σε προβολή «σούπερ ήρωες», που στέρεψαν από αστεία και προσβάλλουν υπερευαίσθητα ζητήματα, να προβάλλουμε τρόπους αντιμετώπισης της βιαιότητας, που θύματά της στάθηκαν πραγματικές σούπερ ηρωίδες για να την αντιμετωπίσουν. Αντί να προβάλλουμε κωμικούς, που πρέπει να γίνουν γελοίοι για να γελάσουμε, να προβάλλουμε κωμικούς που είναι ικανοί να αναβαθμίσουν την ποιότητα και την νοοτροπία του χιούμορ μας.

Καλό ε;

Και μην ξεχνάτε μέρες που είναι, μετά την Σταύρωση έρχεται η Ανάσταση.

Με κάθε σεβασμό και ταπεινότητα αφιερώνω αυτό το άρθρο σε κάθε ηρωίδα που γνώρισε τη φρίκη του βιασμού.