του Μανώλη Χαρζηεμμανουήλ*

Ο Στέργιος Τσίρκας ήταν από την αρχή το φαβορί των εκλογών. Με τις κινήσεις στο πρώτο διάστημα της κινητοποίησής του ως υποψήφιος Δήμαρχος είχε ήδη εδραιώσει την υπεροχή του. Χρειάσθηκε, βέβαια, πολλή δουλειά και δύο γύροι για να επιβεβαιωθεί η πρόβλεψη, αλλά στην πολιτική, όπως και στη ζωή, τίποτα δεν έρχεται μόνο επειδή το έχεις προβλέψει.
Η «Πορεία Πράξης», ως παράταξη, συγκροτήθηκε από τρεις βασικά συνιστώσες: Την «Ενωμένη Πολιτεία» του Ιορδάνη Λουίζου, τη «Δύναμη Πολιτών» και πολλούς νέους ανθρώπους που κατέβαιναν για πρώτη φορά στον στίβο της πολιτικής. Πριν από αυτό, όμως, η συνεργασία και ένταξη των Κώστα Τσίρκα, Δημήτρη Μακρή, Ματθαίου Καραμολέγκου, Γιώργου Μιχαήλ και Κώστα Μπούφη είχε διασφαλίσει την απόλυτη ηγεμονία σε ένα μεγάλο τμήμα της Νέας Μάκρης, δηλαδή στις περιοχές Αγ. Μαρίνα, Μάτι, Ζούμπερι, Νέο Βουτζά. Εκεί δηλαδή που ο Στέργιος είχε πλεονέκτημα.

Το δίλημμα Τσίρκα…

Λένε ότι για να κερδίσεις τις εκλογές χρειάζεται να θέσεις το σωστό δίλημμα. Μετά από την καταστροφική πενταετία Ψηνάκη, το δίλημμα ήταν σαφές: Συνέχεια του τέλματος ή επιστροφή στην κανονικότητα;

Τι σημαίνει «κανονικότητα»; Στη Νέα Μάκρη περισσότερο, σε Μαραθώνα, Γραμματικό, Βαρνάβα λιγότερο, κάθε τετραετία ερχόταν να προσθέσει στην προηγούμενη με βήματα όπως ο πολλαπλασιασμός του οδικού δικτύου, του φωτισμού, των χώρων αναψυχής, των μονάδων εκπαίδευσης, των αθλητικών χώρων ή με άλματα, όπως ο παραλιακός πεζόδρομος, το Αθλητικό & Πολιτιστικό Πάρκο. Η μετατροπή ενός χωριού σε σύγχρονη πόλη δεν είναι μικρό πράγμα, ούτε έγινε από μόνη της.

Μπορεί κανείς να διαφωνεί με το μοντέλο αυτοδιοίκησης του Βασίλη Τζιλάβη, μπορεί να ασκεί κριτική στον Ιορδάνη Λουίζο ότι δεν το άλλαξε ριζικά, ήταν, όμως, αυτοδιοίκηση ή, έστω, εκπροσώπηση. Ήταν ένα δημαρχοκεντρικό μοντέλο, κυρίως την περίοδο Τζιλάβη, με τον Δήμαρχο μέσα στην κοινωνία. Δεν ήταν το παράλληλο σύμπαν του κ. Ψηνάκη…
Η περίοδος τού manager ήταν περίοδος του τίποτα ως έργο, της γελοιοποίησης του θεσμού εντός και εκτός Δημοτικών Συμβουλίων, της απόγνωσης των συνεργατών του σε μία Διοίκηση «φάντασμα», της διάλυσης των Υπηρεσιών, της καταστροφής τελικά στο Μάτι.
Η επιστροφή στην κανονικότητα πρέπει να τίθεται ως προϋπόθεση κι αφετηρία, όχι ως στόχος. Χρονικά ορίζεται μέχρι το τέλος του 2019. Πολιτικά σημαίνει τη δημιουργία ελπίδας και μιας νέας αυτοπεποίθησης, την ανασυγκρότηση των Υπηρεσιών και την αποκατάσταση της εικόνας μιας Δημαρχιακής Αρχής που είναι μέσα στον κόσμο και δουλεύει μαζί του. Το στοίχημα είναι από κει και πέρα.

Το παρελθόν άφησε τα σημαντικότερα ως εκκρεμότητες. Η νέα Δημοτική Αρχή δε θα κριθεί από το αν ήταν καλύτερη από την προηγούμενη. Θα κριθεί από τον βαθμό ανταπόκρισής της στα μεγάλα ζητήματα, στις απόλυτες προτεραιότητες, στις σύγχρονες ανάγκες. Θα χρειαστεί να τρέξει πιο γρήγορα από την εποχή της για να την προλάβει. Η ανασυγκρότηση της ζωής στο Μάτι, η αποτροπή του ΧΥΤΑ, η αποχέτευση, το παραλιακό μέτωπο, τα Σχέδια Πόλης και η εφαρμογή τους, δεν είναι ζητήματα του «αύριο» ή της αναβολής. Τα αντιμετωπίζεις σήμερα ή δεν έχει αύριο. Τα λύνεις αυτή την τετραετία ή… αναβάλεις το μέλλον.

…και το δίλημμα Λιβαθινού

Ο Σπύρος Λιβαθινός πήγε τα πράγματα εκλογικά εκεί που μπορούσε και πέτυχε ένα σημαντικό αποτέλεσμα. Προσπάθησε να θέσει το δικό του δίλημμα, να χρεώσει στον Τσίρκα το παρελθόν και να εκπροσωπήσει το νέο και άφθαρτο. Σε άλλη περίοδο θα είχε μεγάλες πιθανότητες επιτυχίας. Μετά την περίοδο Ψηνάκη, όμως, ήταν πολύ δύσκολο…
Η διακίνηση της υποτιθέμενης κομματικής στήριξης της κυβερνητικής παράταξης στον Τσίρκα ήταν, επίσης, εκτός από αναχρονισμός και μια έωλη και συγκρουόμενη με την κοινή λογική πολιτική. Υπήρξε και ένα δεύτερο κέντρο στο πλαίσιο της «Συμμαχίας» που επιχείρησε να φέρει την πολιτική αντιπαράθεση στο επίπεδο της καρικατούρας. Είμαι βέβαιος ότι αν ο κ. Λιβαθινός μπορούσε να το ελέγξει, θα το είχε σταματήσει.

Για τους άλλους συνδυασμούς, ο κ. Χατζηγιάννης τα αναμενόμενα ενώ ο κ. Κυπαρίσσης ήταν και ευχάριστη και δυσάρεστη έκπληξη. Ευχάριστη όσον αφορά στο ήθος και την καμπάνια θέσεων που ακολούθησε, δυσάρεστη ως προς το αποτέλεσμα, κυρίως στη Δημοτική Ενότητα του Μαραθώνα.

Η Λαϊκή Συσπείρωση σταθερή και πάντα χρήσιμη στο να θυμίζει τις κοινωνικές ανάγκες που δεν πρέπει να αντιμετωπίζονται ως παρεπόμενα.

Η κουλτούρα της συνεργασίας και η συνείδηση ενότητας

Στη νέα περίοδο δεν υπάρχουν περιθώρια ούτε για αυτοαναφορικά εγχειρήματα ούτε για άγονες αντιπαραθέσεις. Η άσκηση των καθηκόντων του καθενός, με συμφωνίες ή διαφωνίες, θα πρέπει να μεγιστοποιεί το έργο όλων. Το έργο απαιτεί πλειοψηφίες, οι πλειοψηφίες απαιτούν συναινέσεις, η συναίνεση προϋποθέτει διάλογο και ο διάλογος καθαρές θέσεις.

Εκτός από την κουλτούρα της συνεργασίας, χρειάζεται και μία συνείδηση ενότητας στους πολίτες, μία συμφωνία ότι καμία Δημοτική Ενότητα δε θα πρέπει να μένει μόνης της από δω και πέρα, κανένα Τοπικό Συμβούλιο δε θα πρέπει να δει τη δουλειά του ως δευτερευούσης σημασίας.

Τη γιορτή των εκλογών πρέπει να ακολουθήσει η γιορτή της δημιουργίας.

Καλή επιτυχία!


*Ο Μανώλης Χατζηεμμανουήλ είναι οικονομολόγος, έχει θητεύσει ως Διευθυντής Τραπεζικών Καταστημάτων σε Σπάτα, Αρτέμιδα και Κορωπί και διατηρεί Λογιστικό & Χρηματοοικονομικό Γραφείο στη Νέα Μάκρη. Έχει διατελέσει Πρόεδρος Παιδοψυχιατρικού Νοσοκομείου Αττικής, Γραμματέας ΝΕ ΠΑΣΟΚ Ανατ. Αττικής, υποψήφιος βουλευτής (1998 & 2002), Δημοτικός Σύμβουλος Νέας Μάκρης (1994-1998) και Πρόεδρος του Επιμορφωτικού Συλλόγου.