της Μάτα Χάρι
Με λένε Μάτα Χάρι και κατασκοπεύω ανθρώπινες σχέσεις.. χρόνια τώρα (όχι πολλά είμαι μόλις 33). Χωρίς ταμπού, μετά πάθους και άνευ φόβου θα μοιραστώ όλες μου τις εμπειρίες μαζί σας.
Αγαπημένε μου Άγιε Βασίλη,
Με λένε Μάτα. Το 2016 δε ξέρω αν ήμουν καλή ή κακιά, σίγουρα δεν υπήρξα παιδί. Ακόμη και η μαμά μου, δε με βλέπει πια έτσι. Αντιθέτως, σε στιγμές μεγάλου οίκτου, μου υπενθυμίζει την τυχερή γονιδιακή μου κληρονομιά, που έχει αποτρέψει την εμφάνιση ρυτίδων και άσπρων τριχών, ήδη μέχρι τα 33 μου χρόνια. Σε συνδυασμό δε με την ανικανότητά μου να αποκτήσω μισθό μεγαλύτερο από τα τέλη κυκλοφορίας, θεωρεί απόλυτα δικαιολογημένο το γεγονός ότι στο Ε9 μου θα δηλώσω μόνο το ράφι μου, ξύλου μασίφ παρακαλώ και αιώνιου κελιού μου.
Οι δε «τακτοποιημένοι» πλέον φίλοι μου, ψάχνουν κάθε ξεχασμένο συγγενή, συνεργάτη, γείτονα, για να πρωταγωνιστήσει σε ένα ακόμη Χρυσό Κουφέτο – αποτυχημένο προξενιό, που ανά δεκαπενθήμερο λαμβάνει χώρα ανάμεσα σε πιπίλες και φυλλάδια Praktiker των σαλονιών τους. Σαν παιδί τους με αντιμετωπίζουν βέβαια. Παράπονο δεν έχω. Παιδί δε με λένε ούτε αυτοί.
Ο αγαπημένος φίλος Σπύρος, γνωστός ψυχαναλυτής, υπέρμαχος της γνωσιακής ψυχοθεραπείας, που θυμάται την ιδιότητά του, όταν οι πελάτες του τον ρωτάνε τι δουλειά έκανε πριν γίνει μπάρμαν, επιμένει πως κρύβω ένα παιδί μέσα μου. Κάπως έτσι δικαιολογεί την χυμένη μου μάσκαρα, όταν τρέχει στο μάγουλό μου, μετά την αναχώρηση του εκάστοτε μασκαρά και από τη μπάρα του και από την δική μου ελπίδα, ως μελλοντικού συντρόφου.
Ο γυναικολόγος μου από την άλλη θεωρεί, πως τα χαρισματικά μου μπουλ τεριέ θα είναι τα μόνα, που θα χαρούν το μητρικό μου ένστικτο.
Καλέ μου Άγιε Βασίλη, εγώ από την άλλη αισθάνομαι καλύτερα και από τότε που ήμουν παιδί. Δε λέω, ίσως η χαρά μου πολλές φορές να είναι πλασματική και να δημιουργείται από ουσίες, που στη χημεία τουλάχιστον του σχολείου ήταν εκτός ύλης, αλλά τι πειράζει;
Όχι ειλικρινά! Κάθε χρόνο κλάμα και οδυρμός, παράπονα και ανεκπλήρωτα όνειρα, στόχοι και ελπίδες, γαλοπούλες με ή χωρίς γέμιση, μελομακάρονα και κουραμπιέδες, ανασκόπηση του έτους με κρατική ή ιδιωτική τηλεόραση, κερατωμένη και ερωτευμένη, βαμμένη και στεναχωρημένη, περίμενα αυτό το σωτήριο έτος, που ποτέ δεν ερχόταν.
Φέτος, λοιπόν, θα ήθελα το δώρο μου να είναι μια ηλικιακή κρίση, αγαπημένε μου Άγιε. Συγκεκριμένα, θα ήθελα να με πλημμυρίσεις με ανασφάλειες, φοβίες και κάθε είδους κόμπλεξ διανθισμένο με φιόγκο χωρίς κάρτα αλλαγής.
Αν δεν τα καταφέρεις, φοβάμαι, πως τελικά θα μείνω μόνη. Τόσα χρόνια ευχόμουν να γίνω χαρούμενη. Και τώρα που έγινα δε μπορώ να συνεννοηθώ με άνθρωπο. Θέλω, λοιπόν, με το νέο έτος να αγχώνομαι για την καριέρα μου, να βασανίζομαι για την ομορφιά μου, να τυραννιέμαι και να μην απολαμβάνω τίποτα.
Θέλω στη φετινή Πρωτοχρονιά να γεννηθεί μέσα μου η επιθυμία να γίνω μάνα, να αγωνιώ για το αν θα πετύχει η μπεσαμέλ και ταυτόχρονα να σιχαθώ τον έκλυτό μου βίο.
Τέλος πάντων, κατάλαβες, μη σε κουράζω και εσένα. Πάω και εγώ όσο προλαβαίνω ακόμα, πριν μου φέρεις το δώρο μου, να μεθύσω με καμιά καινούρια γνωριμία.
Φιλιά,
Μάτα Χάρι
