ΤΟΥ ΜΑΚΗ ΚΟΥΛΟΥΜΠΗ

Φίλε ανεμβολίαστε, φίλε αρνητή του εμβολιασμού, να ‘ξερες πόσο σε ζηλεύω. Που μέσα σε αυτή την πανδημία που στοιχίζει χιλιάδες ζωές, μέσα σ’ αυτή την τρέλα και τον πανικό, εσύ στέκεσαι αγέρωχος, ατρόμητος και δεν σε ακουμπάει ο φόβος για τη ζωή σου. Αν και είμαι σίγουρος ότι κάποιους που πέθαναν ή κάποιους που ταλαιπωρήθηκαν από τον ιό, τους γνώριζες κι εσύ. Αντιμετωπίζεις με θάρρος τον ιό και δεν σε συγκινεί να αρρωστήσεις και να κολλήσεις τη μάνα σου, τον πατέρα σου, τα παιδιά σου, τ’ αδέλφια σου, τους κολλητούς σου.

Αλήθεια, σε ζηλεύω. Γιατί εσύ είσαι ελεύθερος κι εγώ δέσμιος, υποχείριο των φόβων μου. Εσύ ελεύθερος να ορίσεις τη ζωή σου όπως θέλεις κι εγώ εγκλωβισμένος στη λογική και στα «πρέπει». Εσύ ελεύθερος να κάνεις ό,τι θέλεις στις σχέσεις σου με την κοινωνία, να την απειλήσεις με τη διασπορά, να μην δώσεις λογαριασμό σε κανένα, να μπεις στα λεωφορεία, στα πλοία, να διασκεδάζεις στα μπαρ και να κυκλοφορείς ανάμεσά μας ως κινητή βόμβα.

Αλλά ελεύθερος. Κι εγώ ο μίζερος, ο εμβολιασμένος, να φοράω ακόμα τη μάσκα μου, να τηρώ τις αποστάσεις, να κουβαλάω τα πιστοποιητικά μου και να τα δείχνω όπου μου τα ζητάνε, να αυτοπεριορίζομαι και να σκέφτομαι αν θα μπω στο ίδιο πλοίο με σένα ή αν θα φάμε δίπλα-δίπλα στην ταβέρνα, ζώντας συνεχώς με τη σκέψη ότι πρέπει να προστατευτώ και να προστατεύσω.
Εσύ μπορείς και εφαρμόζεις στην πράξη το μεγαλείο της ελευθερίας που σου εξασφαλίζει η Δημοκρατία που μαζί ζούμε. Δεν θέλεις να εμβολιαστείς και δεν εμβολιάζεσαι.

Προασπίζεις τα ιδανικά της αυτοδιάθεσης και υπερασπίζεσαι, με κίνδυνο της ζωής σου της ίδιας, τα ατομικά σου δικαιώματα. Ενώ εγώ; Υποτάσσομαι στη μικρότητα της αντίληψής μου για την κοινωνική μου ευθύνη. Καταπιέζομαι γιατί πιστεύω ότι στον κόσμο αυτό δεν ήρθα μόνο με δικαιώματα, αλλά και με υποχρεώσεις. Ακολουθώ τους κανόνες και περιορίζομαι από αυτούς. Και ξέρεις κάτι, φίλε μου; Οι περισσότεροι τέτοιοι κανόνες εξαιτίας σου επιβλήθηκαν και θα συνεχίζουν να επιβάλλονται. Εσύ ο ιδεολόγος, ο μαχητής για την ελευθερία, ο πολέμιος των ορίων, βάζεις τα όρια και προκαλείς τους κανόνες για να στερήσεις τη δική μου ελευθερία, γιατί αξία έχει μόνο η δική σου ελευθερία.

Σε αντίθεση με σένα που γνωρίζεις τόσα πολλά, εγώ δεν ξέρω όχι μόνο τι περιέχει αυτό το εμβόλιο, αλλά ούτε καν όσα εμβόλια είχα κάνει παιδάκι, ακόμα και φαντάρος. Δεν έμαθα ποτέ τι έχει μέσα το Panadol, το Depon, το Ibuprofen ή τόσα άλλα φάρμακα που κάποιοι τα παίρνουν σαν καραμέλες. Ούτε καν τι περιέχουν οι χημειοθεραπείες, τα φάρμακα για το AIDS, τα μελάνια των τατουάζ ή οι βαφές και τα σαμπουάν των μαλλιών. Και για να είμαι ειλικρινής, ούτε καν πώς φτιάχνονται τα μπέργκερ, τα χοτ ντογκ, τα σαλάμια, τα λουκάνικα, τα τυριά και τα γιαούρτια έχω ιδέα…

Να ξερες πόσο σε ζηλεύω που εσύ τελικά είσαι ο μάγκας, ο έξυπνος κι εγώ ένας φλώρος, ένας ηλίθιος. Και κατεβαίνεις στους δρόμους, γιατί πιστεύεις στη δημοκρατία και στην ελευθερία και διαμαρτύρεσαι γιατί κάποιοι θέλουν να σου τις στερήσουν, παίρνοντας μέτρα που θα σε περιορίσουν. Δίκιο έχεις. Να περιοριστείς εσύ; Ε όχι δα. Εμείς όλοι οι υπόλοιποι να κλειστούμε στο καβούκι μας, εμείς που σε φοβόμαστε, εμείς τα ανθρωπάκια. Όχι εσύ ο δυνατός, ο αλώβητος.

Όταν μας κλείσουν μέσα τον χειμώνα, εσύ πάλι θα είσαι έξω σε κάποια πορεία και θα διαμαρτύρεσαι γιατί πολλοί θα έχουν χάσει τη δουλειά τους και θα έχουν κοπεί τα επιδόματα. Κι ας είσαι εσύ που θα έχεις προκαλέσει αυτό το καινούργιο κύμα, γιατί απλά ήσουν ελεύθερος και διάλεξες να μην εμβολιαστείς. Και θα φωνάζεις, θα διεκδικείς επιδόματα κι ελαφρύνσεις, γιατί το Κράτος έχει υποχρέωση να μας ζήσει μέσα στην κρίση της πανδημίας. Αλλά να ξέρεις κάτι. Ότι ειλικρινά σου εύχομαι να μην φτάσεις στο σημείο να διεκδικείς και μια θέση στις γεμάτες εντατικές…

Φίλε ανεμβολίαστε, φίλε αρνητή του εμβολιασμού, πόσο θα ήθελα κι εγώ να νιώσω για λίγο το πώς αισθάνεσαι όταν συναντιόμαστε στον δρόμο και λες από μέσα σου «Ξέρετε πού σας έχω γραμμένους όλους εσάς, κότες εμβολιασμένοι;».