του ΜΑΚΗ ΚΟΥΛΟΥΜΠΗ


Καθώς αυτές τις μέρες, όπως και κάθε τέτοια εποχή που βγαίνουν τα αποτελέσματα των Πανελλαδικών εξετάσεων, τα φώτα στρέφονται σ’ όλους αυτούς που πέτυχαν σε κάποια Σχολή, ίσως να πρέπει να δώσουμε και λίγη προσοχή σε αυτούς που δεν τα κατάφεραν. Οπωσδήποτε, η επιτυχία στις εξετάσεις αυτές ταυτίζεται από μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας, κυρίως, όμως, από τους γονείς και τους εκπαιδευτικούς, με την ολοκλήρωση μιας μακρόχρονης εκπαιδευτικής προσπάθειας και την εξασφάλιση ενός επαγγελματικού μέλλοντος για τον νέο ή τη νέα. Η ζωή, όμως, δε γράφεται μόνο με ένα θετικό αποτέλεσμα σε κάποιες εξετάσεις. Αναμφίβολα, τα φοιτητικά τα χρόνια, για όσους τα έχουν ζήσει, μένουν αξέχαστα. Αποκτάς γνώσεις, εφόδια κι εμπειρίες για να ακολουθήσεις ένα επάγγελμα. Σου ανοίγονται πόρτες και σου προσφέρονται ευκαιρίες. Όμως, η ίδια η ζωή έχει δείξει ότι δεν αποτελούν και μονόδρομο επιτυχίας.

Τα πράγματα, στην εποχή που ζούμε, αλλάζουν με τόσο γρήγορους ρυθμούς, που τίποτα δεν πρέπει να θεωρείται πλέον δεδομένο. Η τεχνολογία έχει φέρει τα πάνω κάτω παντού και κυρίως στον χώρο της εργασίας. Πολλά επαγγέλματα καταργούνται κι ακόμα περισσότερα δημιουργούνται. Με το πέρασμα των χρόνων, απαιτούνται νέες δεξιότητες, ξεχωριστές ικανότητες και προπαντός, φρέσκες ιδέες. Επομένως, είναι πολύ πιθανό κάποια από τα πτυχία όσων σήμερα πανηγυρίζουν, την επόμενη δεκαετία να έχουν ελάχιστη ή ακόμα και μηδενική αξία.

Όταν τον περασμένο Ιούνιο ξεκίνησαν οι εξετάσεις των παιδιών μας για την εισαγωγή τους στα Πανεπιστήμια, ανάμεσα στους μαθητές που κάθονταν ο ένας δίπλα στον άλλον στα θρανία, βρισκόταν κι ένας καλλιτέχνης που οι βαθμοί του στη Φυσική δε θα έχουν ποτέ καμία σημασία. Υπήρξε κι ένας επιχειρηματίας που ποτέ δεν τον ένοιαζε ιδιαίτερα η Λογοτεχνία. Μαζί τους έγραφε κι ένας αθλητής, του οποίου η καλή σωματική κατάσταση θα είναι πάντα πιο σημαντική από τις γνώσεις του στα Μαθηματικά. Ανάμεσά τους κι ένας δημοσιογράφος, που όσες γνώσεις και να έχει στη Χημεία, δε θα του χρειαστούν ποτέ.

Θα ήταν, ασφαλώς, πολύ σπουδαίο, αν το παιδί μας πήγαινε καλά στις εξετάσεις και κέρδιζε μια θέση σε μια σχολή που επιθυμούσε. Όμως, τα παιδιά είναι φτιαγμένα να κάνουν πολύ πιο σπουδαία πράγματα στη ζωή κι ένας χαμηλός βαθμός σ’ ένα διαγώνισμα δεν πρέπει να τους στερήσει τα όνειρα και τα ταλέντα τους. Γιατί πάνω απ’ όλα προέχουν η αυτοπεποίθηση και η αξιοπρέπειά τους. Άραγε οι γιατροί, οι μηχανικοί, οι δικηγόροι και οι φιλόλογοι είναι οι μόνοι επιτυχημένοι κι ευτυχισμένοι άνθρωποι σ’ αυτόν τον πλανήτη; O Μπιλ Γκέιτς, ο Μαρκ Ζάκερμπεργκ, η Φρίντα Κάλο, η Κοκό Σανέλ και πολλοί άλλοι διάσημοι που θα μείνουν στην Ιστορία, δεν έτυχε ποτέ να αποκτήσουν πτυχίο Πανεπιστημίου. Κι ευτυχώς, μια χαρά τα κατάφεραν στη ζωή τους. Γιατί απλά ασχολήθηκαν με κάτι που αγαπούσαν. Κάπως έτσι, λοιπόν, είναι το μήνυμα που πρέπει να εισπράξουν όλοι οι νέοι και οι νέες. Το μεράκι, το ταλέντο, η φαντασία μετρούν πολύ περισσότερο από ένα πτυχίο.

Γι’ αυτό, θα πρέπει να καταλάβουμε ότι η αποτυχία στις εξετάσεις δεν είναι το τέλος το κόσμου. Είναι μόνο η αρχή ενός νέου, που απλά δε θα περάσει από τα πανεπιστημιακά έδρανα. Είναι η ευκαιρία για έναν νέο άνθρωπο να χαράξει έναν διαφορετικό δρόμο. Τον δικό του δρόμο.