Του Μάκη Κουλουμπή

Πολλά ακούμε και διαβάζουμε κάθε χρόνο, στις αρχές του καλοκαιριού, όταν κάθε παραλιακός Δήμος αρχίζει να προσλαμβάνει το ναυαγοσωστικό προσωπικό που απαιτείται, σύμφωνα με τον ισχύοντα νόμο, για τον έλεγχο και την προστασία των λουομένων στις παραλίες του.

Γκρίνια, μουρμούρα και μιζέρια, κυρίως όσον αφορά στο οικονομικό κομμάτι της πολύπλοκης και δαπανηρής αυτής διαδικασίας, παρόλο που όλοι γνωρίζουμε πόσα επικίνδυνα περιστατικά και πόσοι θάνατοι από πνιγμό συμβαίνουν κάθε καλοκαίρι στις ελληνικές θάλασσες.

Επί της ουσίας, όμως, ούτε λέξη, για τον απλό λόγο ότι δεν έχουμε πραγματική συναίσθηση του πόσο σημαντική είναι η παρουσία ενός ναυαγοσώστη στην παραλία που κάνουμε μπάνιο. Κι αυτό γιατί το επάγγελμα του ναυαγοσώστη παραμένει ακόμη αρκετά υποτιμημένο στη χώρα μας, λόγω της ελλιπέστατης κουλτούρας που έχουμε σε θέματα ασφάλειας στη θάλασσα.

Ίσως σε αυτό να φταίει και η γνωστή πολυπαιγμένη σειρά Baywatch, που κάνει τους περισσότερους από μας όταν ακούμε τη λέξη ναυαγοσώστης, το μυαλό μας να πηγαίνει στην Πάμελα Άντερσον και στον Ντέιβιντ Χέισελχοφ σε εξωτικές παραλίες και σε φανταστικά περιστατικά που διαδραματίζονται πολύ μακριά μας.

Κι όμως, η δουλειά αυτή δεν είναι καθόλου εύκολη όπως πολλοί νομίζουν, αν σκεφθεί κανείς ότι για να δουλέψει κάποιος ως ναυαγοσώστης, εκτός από πτυχίο αναγνωρισμένης σχολής ναυαγοσωστικής, θα πρέπει να διαθέτει μια σειρά γνώσεων και αδειών από το λιμεναρχείο, ύστερα από ειδικές δοκιμασίες.

Στις παραλίες μας, πλέον, υπάρχει ένα αυστηρό νομικό πλαίσιο, σύμφωνα με το οποίο κάθε παραλιακός δήμος, ανάλογα με το μήκος της ακτογραμμής του και τις πολυσύχναστες παραλίες που διαθέτει, είναι υποχρεωμένος κατά τους μήνες Ιούνιο, Ιούλιο, Αύγουστο και Σεπτέμβριο, να διαθέτει έναν ικανό αριθμό ναυαγοσωστών, με τον ανάλογο αριθμό εποπτών.

Κι εκτός από τους πυργίσκους απ’ όπου επιβλέπουν, πρέπει να διαθέτουν και όλον τον απαιτούμενο εξοπλισμό με ένα σορό μέσα προστασίας, διασωστικές λέμβους, μέχρι και απινιδωτές. Και μέσα σε αυτό το νομικό πλαίσιο, πέραν από τα αυστηρά πρόστιμα που βεβαιώνονται στους δήμους από τα λιμεναρχεία όταν δεν τηρούνται οι προδιαγραφές, υπάρχουν και οι ποινικές ευθύνες στους δημάρχους για ατυχή περιστατικά σε παραλίες όπου δεν υπάρχει ναυαγοσώστης.

Όλο αυτό το εγχείρημα, όπως καταλαβαίνει κάποιος, μόνο άνευ σημασίας δεν μπορεί να χαρακτηριστεί από οικονομικής πλευράς για τους παραλιακούς δήμους της χώρας, πέραν του ότι η ζήτηση για ναυαγοσώστες είναι πάντα μεγαλύτερη από την προσφορά, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Υπάρχουν δήμοι που κάθε καλοκαίρι είναι υποχρεωμένοι να επωμίζονται έναν οικονομικό βραχνά αρκετών εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ για να είναι συνεπείς με τον νόμο, αλλά κυρίως με την ασφάλεια των λουομένων στις παραλίες τους.

Με την Πολιτεία, βέβαια, να βρίσκεται σε πλήρη ασυνέπεια στις όποιες υποσχέσεις και καλές προθέσεις της για κάλυψη έστω και μέρους αυτών των δαπανών από την ίδια. Ενδεικτικό παράδειγμα ο Δήμος Μαραθώνα, ένας δήμος με το γνωστό πλούσιο τουριστικό ενδιαφέρον και τρίτος ελληνικός με 40 χιλιόμετρα ακτογραμμή, μόνο για το φετινό καλοκαίρι προβλέπεται να δαπανήσει, ύστερα από μειοδοτικό διαγωνισμό, ένα ποσό της τάξεως των 500 χιλιάδων ευρώ περίπου.

Κι αυτό γιατί, σύμφωνα με τις προδιαγραφές, οφείλει να έχει στις παραλίες του 23 πύργους ναυαγοσωστών με 34 ναυαγοσώστες και τους αντίστοιχους επόπτες και με τις βάρδιες σε κάποια σημεία να ξεκινούν από τις 8 το πρωί.

Πιάνουμε δουλειά από πολύ πρωί, γιατί από τις 08.00 οι παραλίες αρχίζουν να γεμίζουν κυρίως από ηλικιωμένους. Ο χώρος ευθύνης μας είναι 250 με 300 μέτρα αριστερά και δεξιά της θέσης μας ανάλογα με την παραλία και φθάνει σε βάθος περίπου 200 μέτρων μέχρι τις σημαδούρες. Τα περιστατικά σε κάθε βάρδια όλο και αυξάνονται τα τελευταία χρόνια. Δεν έχουμε να κάνουμε μόνο με πνιγμούς αλλά και με περιστατικά που οφείλονται σε παθολογικά αίτια, κατά κύριο λόγο σε άτομα τρίτης ηλικίας.

Το πρώτο χρονικό διάστημα, μέχρι να έρθει ασθενοφόρο, είναι πάρα πολύ κρίσιμο σ’ αυτές τις περιπτώσεις γιατί έχουμε να κάνουμε με διακοπή της αναπνοής. Δηλαδή βοηθάμε και στη διάσωση βγάζοντας τον άνθρωπο από το νερό και στην παροχή των πρώτων βοηθειών».

Λόγια που μου είπε ο ναυαγοσώστης της παραλίας που κάνω μπάνιο όταν του προσέφερα έναν καφέ κι ένα κρύο νερό, σαν ελάχιστο δείγμα ευγνωμοσύνης για τις υπηρεσίες που μας προσφέρει.

Προηγούμενο άρθροΈβγαλαν από τα νερά του Σηκουάνα την παγιδευμένη φάλαινα των 800 κιλών (βίντεο)
Επόμενο άρθροΠτηνό… δολοφόνος που τρέχει με 50χλμ./ώρα πήρε στο κυνήγι δασοφύλακες (vid)