Μία στήλη για τον εκάστοτε γκομενικό πόνο… Γράφει η Zanax!
Αγαπητή Zanax, είμαι 26 ετών και με το αγόρι μου είμαστε μαζί τα τελευταία 5 χρόνια, εκ των οποίων τα 2 συγκατοικούμε. Ενώ τον αγαπώ πολύ και δεν έχω σκεφτεί λεπτό ότι δε με ικανοποιεί η σχέση μας και ενώ όλα δείχνουν ότι η σχέση αυτή θα καταλήξει σε γάμο, έχω αρχίσει και σκέφτομαι ότι όλο αυτό με πιέζει και προχωρά πολύ γρήγορα. Βρίσκομαι σε αδιέξοδο καθώς έχω αφήσει την οικογένειά μου και το πανεπιστήμιο για να είμαι μαζί του. Eπομένως, αν αποφασίσω να τα βροντήξω όλα, δεν έχω σπίτι να επιστρέψω, αλλά ούτε και τα προσόντα να βρω μία δουλειά που θα μου επιτρέπει να σταθώ στα πόδια μου, χωρίς να έχω ανάγκη άλλους. Μέρα με τη μέρα η κατάσταση αυτή με πνίγει και πολύ φοβάμαι ότι ένα ωραίο πρωί που θα μαγειρεύω για τον άντρα του σπιτιού, φορώντας την ποδιά μου και παίζοντάς το «χαρωπή νοικοκυρούλα», θα ανοίξω την πόρτα και θα αρχίσω να τρέχω χωρίς προορισμό. Τι θα έκανες εσύ στη θέση μου, αγαπημένη Zanax;
Κάτσε, γιατί μου λείπουν κάποιες βασικές πληροφορίες.
Οκ το να έχεις φύγει από την οικογένειά σου το καταλαβαίνω, αλλά το πανεπιστήμιο γιατί; Τι σε εμπόδιζε να είσαι φοιτήτρια ΚΑΙ να έχεις σχέση; Κι όμως γίνονται και τα 2 ταυτόχρονα..! Το πρόβλημα με πάρα πολλούς ανθρώπους είναι ότι, όταν μπαίνουν σε σχέση, ξεχνούν ότι υπάρχουν ακόμα ως μονάδες και παρατάνε φίλους, πανεπιστήμια, γίνονται λιγότερο φιλόδοξοι επαγγελματικά κτλ… Αν νιώθεις ότι όλο αυτό πάει πολύ γρήγορα, πάτα φρένο! Καταρχάς, πες το ανοιχτά στον φίλο σου και στη συνέχεια άρχισε να κάνεις πράγματα μόνο για σένα. Ονειρέψου τη ζωή σου ανεξάρτητα από εκείνον. Κακά τα ψέματα, οι σχέσεις που αναπτύσσονται στα early 20s έχουν μικρό ποσοστό επιβίωσης.
Και επειδή με ρώτησες τι θα έκανα εγώ στη θέση σου. Εγώ, στο πλαίσιο της αφοπλιστικής ειλικρίνειας, μάλλον θα τον χώριζα και θα γκομένιζα αριστερά-δεξιά για να μη μου μείνει απωθημένο ότι πέρασα όλα μου τα 20κάτι σε σοβαρή σχέση. Αλλά αυτό θα το έκανα εγώ. Εσύ μπορείς να πάρεις λιγότερο δραστικά μέτρα και απλά να βάλεις στόχο ότι ό,τι και να γίνει θα είσαι ανεξάρτητη, πνευματικά και οικονομικά.
Για να μοιραστείτε τον πόνο σας:
zanax@marathonpress.gr
