της Μάτα Χάρι
Με λένε Μάτα Χάρι και κατασκοπεύω ανθρώπινες σχέσεις.. χρόνια τώρα (όχι πολλά είμαι μόλις 33). Χωρίς ταμπού, μετά πάθους και άνευ φόβου θα μοιραστώ όλες μου τις εμπειρίες μαζί σας.

Δεν πρόκειται για έναν χιπστερικό τίτλο, ούτε είναι συνταγή του Πάνου, αλλά η περιγραφή της ζωής μου για το έτος 2019. Διαλυμένη, όπως ακριβώς θρυμματίζεται ένα κομμάτι μπακλαβά.

Χαμένη και βυθισμένη σε μια φθινοπωρινή μελαγχολία, αναζητώντας αυτό που πιστεύεις ότι θα ήθελες, αλλά δυστυχώς δεν ξέρεις τι θέλεις, συνάντησα μια φίλη με μάτια πρησμένα και έναν κότσο με τρεις διαβαθμίσεις ξανθού, περιτυλιγμένο σε έναν κοκαλάκι με ζωγραφισμένα κεράσια. Αλήθεια! Γιατί να βάλεις κεράσια στα μαλλιά σου;

Τέλος πάντων… θα έρθω στο θέμα. «Με χώρισε». Παύση (και μάλιστα λογοτεχνική).
Με μεγάλες καθυστερήσεις, πολλά κρασιά και μη ανακυκλώσιμα χαρτομάντιλα, μου ολοκλήρωσε την ιστορία του χωρισμού της.

Ήταν Δευτέρα, γυρνούσε από το σούπερ μάρκετ και τακτοποιούσε τα πράγματα. Για την ακρίβεια έβαζε τα πράγματα μέσα στα ντουλάπια. Στο ντουλαπάκι του μπάνιου την βρήκε το ξαφνικό. Εκεί κατάλαβε πως ήταν ήδη έξι ώρες χωρισμένη και δεν το ήξερε. Στην αρχή πίστεψε ότι είχε ξεχάσει να αγοράσει οδοντόβουρτσα. Το ίδιο, όμως, δεν μπορούσε να έχει συμβεί με τον αφρό ξυρίσματος που είχε αγοράσει προχτές.

Άνοιξε όλα τα ντουλάπια του σπιτιού, έλλειπαν όλα τα υπάρχοντα του καλού της. Σαν να μην είχε μείνει άντρας τα τελευταία 6 χρόνια εκεί μέσα.

Με πόνο βουβό παίρνει τηλέφωνο και της το κλείνει. Λίγα λεπτά μετά λαμβάνει και γραπτώς την αιτία, που θα της προκαλεί κατάθλιψη σίγουρα για κάποιους, όσους, επόμενους μήνες.
«Δεν έχει να κάνει με εσένα. Το φταίξιμο είναι όλο δικό μου. Δεν μπορώ να σε κάνω ευτυχισμένη. Σε αγαπώ».

Εκείνη νομίζω ήταν η δική της αποδομημένη στιγμή. Είναι εκείνα τα λεπτά που συνειδητοποιείς πως όλα μπορούν να θρυμματιστούν πανεύκολα, όπως όταν πιρουνιάζεις ένα κομμάτι μπακλαβά και τον καταστρέφεις με τόση άνεση, ενώ σου πήρε πολλή ώρα να τον φτιάξεις.

Ξέχασα τα υπαρξιακά μου και σκέφτηκα πως δε θα ήθελα με τίποτα να είμαι στη θέση της. Γύρισα σπίτι και κατέγραψα στο ημερολόγιό μου την ιστορία της με τίτλο «Αποδομημένος μπακλαβάς».

Όση ώρα έγραφα, προσπαθούσα να καταλάβω τα δικά του υπαρξιακά. Σίγουρα κι αυτός έχει βρεθεί σε μια συζήτηση, που όλοι έχουν ομόφωνα συμφωνήσει πως δεν υπάρχει χειρότερη ατάκα χωρισμού από αυτήν που ο ίδιος είχε καταγράψει. Άραγε, να έχουμε όλοι εμείς οι υπόλοιποι το λάθος; Να είμαστε τόσο κοντόφθαλμοι που δεν μπορούμε να αναγνωρίσουμε, πόσο μάλλον να βιώσουμε, το μεγαλείο της ταπεινής και ανιδιοτελούς αγάπης; Λέτε τελικά να είμαι τόσο τυχερή σε αυτή τη ζωή, που γνώρισα τόσο καλούς ανθρώπους που με χώρισαν με τα καλύτερα λόγια; Λέτε να μην ήταν τελικά αποτυχημένοι ψεύτες που δεν είχαν χειρότερη δικαιολογία να ξεστομίσουν;

Δεν έχω απάντηση για την ώρα, γιατί εξακολουθώ κι έχω τα υπαρξιακά μου. Η φίλη μου πάντως είναι αποδομημένη σίγουρα και το έχει ρίξει στον μπακλαβά με μια μπάλα παγωτό.