της Μάτα Χάρι
Με λένε Μάτα Χάρι και κατασκοπεύω ανθρώπινες σχέσεις.. χρόνια τώρα (όχι πολλά είμαι μόλις 33). Χωρίς ταμπού, μετά πάθους και άνευ φόβου θα μοιραστώ όλες μου τις εμπειρίες μαζί σας.

Ο Σεπτέμβρης ήταν, είναι και θα είναι ο μήνας των αποφάσεων και των προσδοκιών. Μια δεύτερη πρωτοχρονιά θα έλεγα καλύτερα. Όμως, ο φετινός Σεπτέμβρης είναι αλλόκοτος και διαφορετικός. Αντιτάσσεται σε όλους και όλων των στόχων.

Στην ατμόσφαιρα, πλέον, απλώνεται ένα πέπλο μιζέριας και γκρίνιας. Όλα μας φταίνε και όλοι μας τρομοκρατούν. Στα όσα χρόνια γνωριζόμαστε, μέσα από αυτή τη στήλη, ίσως πίσω από την άψυχη φωτογραφία μου, έχετε πλάσει μια εικόνα για εμένα και της έχετε προσδώσει κάποια χαρακτηριστικά. Με αυτό το άρθρο, πιθανώς, να ανακαλύψετε κάτι καινούριο… Κρατήστε το!

Στις διακοπές μου φέτος προβληματίστηκα αρκετά. Άνθρωποι γύρω να θέλουν να γελάσουν και να μαζεύονται, σαν να έκαναν κάτι κακό. Παιδιά να θέλουν να σε αγκαλιάσουν και να σου ζητούν συγγνώμη. Εραστές να θέλουν να φιληθούν και να κοιτάζουν μην τους παρακολουθούν. Γλεντζέδες να νιώθουν πως παρανομούν, καθώς καθιστοί τινάζουν ρυθμικά το πόδι τους.

Φυσικά και ορθά μάς έχουν προτρέψει να βιώνουμε την καθημερινότητά μας κατά αυτόν τον τρόπο. Όμως, υπάρχουν και εκείνοι που τη ζωή την έτρεμαν από πριν. Γι’ αυτούς, όλα αυτά τα μέτρα είναι μια τέλεια δικαιολογία. Ο φόβος τους έγινε η μοναδική λύση, ας μη γίνει παράδειγμα προς μίμηση.

Το να προστατευτείς δε σημαίνει πως πρέπει να απομονωθείς. Ένας ιός με γνωστό γενετικό υλικό δε σου απαγορεύει να γνωρίσεις αγνώστους. Η αγωνία είναι κοινή. Μπορούμε να την επικοινωνούμε και να την μοιραζόμαστε. Κρατάμε αποστάσεις, χωρίς να αποστασιοποιούμαστε. Μένουμε ασφαλείς, χωρίς να αποξενωνόμαστε.

Τι με έπιασε; Γιατί όλα αυτά τα ίσως δακρύβρεχτα; Ξέρετε, δεν είναι για όλους εύκολο να ανοίγονται. Δεν μπορούν όλοι να εκφραστούν. Κάποιοι δεν έχουν μάθει να κοινοποιούν σκέψεις και συναισθήματα. Κάποιοι είναι ευπαθείς ομάδες, όχι μόνο για το αναπνευστικό, αλλά και για το ψυχολογικό σύστημα. Ούτε αυτοί μπορούν να ανασάνουν.
Δοθείσης ευκαιρίας, λοιπόν, προσωπικός μου στόχος για αυτόν τον αλλόκοτο Σεπτέμβρη, δεν θα ήθελα να είναι τα οικονομικά, επαγγελματικά, γκομενικά και όλα αυτά τα αγχωτικά «–ικά», αλλά μια κοινωνική αγκαλιά.

«Μελό», θα λέτε πολλοί, όμως, ειλικρινά με φοβίζει αρκετά πόσο εύκολα αυτές τις μέρες έχει κυριαρχήσει το άγχος, η γκρίνια και η μιζέρια, που εκδηλώνονται με αφετηρία τον διαφορετικό φόβο του καθενός.

Η σκέψη της ασθένειας και της διασποράς ενός ιού προφανώς και θα πρέπει να μας ανησυχεί και να μας θέτει σε επαγρύπνηση. Ας μην αμελήσουμε, όμως, τη ζωή, την αγνή χαρά και την καθημερινή απόλαυση. Ο κορωνοϊός ας μη γίνει κορώνα στο κεφάλι μας, αλλά ας αποτελέσει αφορμή και αιτία, ώστε να κάνουμε τις σχέσεις μας ουσιαστικές κι ανθρώπινες.

Αν δεν μπορώ να αγκαλιάσω τον συνάνθρωπό μου, δε σημαίνει πως δεν μπορώ να αγκαλιάσω και το πρόβλημά του. «Ατομική ευθύνη» δε σημαίνει κοιτάω την πάρτη μου.

Μένουμε υπεύθυνα άνθρωποι για έναν διαφορετικό χειμώνα.