της Μάτα Χάρι
Με λένε Μάτα Χάρι και κατασκοπεύω ανθρώπινες σχέσεις.. χρόνια τώρα (όχι πολλά είμαι μόλις 33). Χωρίς ταμπού, μετά πάθους και άνευ φόβου θα μοιραστώ όλες μου τις εμπειρίες μαζί σας.

 

Πλησιάζουν τα γενέθλιά μου. Για άλλη μια φορά θα κλείσω τα 33 μου -μόλις- χρόνια. Ο λόγος που δεν προχωρώ στην ηλικιακή μέτρηση, δεν είναι φυσικά ο φόβος του γήρατος και της ρυτίδας. Πρόκειται για ένα προσωπικό στοίχημα. Πριν χρόνια, αποφάσισα πως αν μέσα στη χρονιά δεν έχω μάθει τίποτα καινούριο για τις ανθρώπινες σχέσεις, τότε και μόνο τότε θα βάλω το κεράκι με το 4.

Με βλέπω να φτάνω τα 80 (μακάρι και υγιής) και το 4 να μην έχει μπει, σα να λέμε…
Ιστορίες περί καλοκαιρινών ερώτων-αδιέξοδα, αναμφίβολα όλοι έχουμε βιώσει. Προσωπικά τρέμω να μπω στο Blue Star προ covid, γιατί με κάποιους από τους επιβάτες του κινδυνεύεις για το αν θα είσαι τον χειμώνα ψυχολογικά ασφαλής…

Ας αφήσω τους προλόγους και ας μπω στο ψητό. Φίλος ερωτεύτηκε άγγελο ξανθό καλοκαιρινό. Τον έβλεπα με αυτό το μισητό χαμόγελο της αισιοδοξίας του λαβ-στόρυ, που αν είσαι χωρίς γκόμενο σε εξοργίζει και θες να του υπενθυμίζεις όλη την ώρα πως η ζωή δεν είναι πάντα ωραία… Αντιθέτως, στα μάτια του όλα έμοιαζαν καλοκαίρι και μύριζαν γιασεμί… Αηδιαστικός το λιγότερο, αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας.

Τρελαμένος, που λέτε, να μας εξυμνεί τον άγγελό του για όλα του τα ευγενικά χαρίσματα, τα θεϊκά του κάλλη, την πολυσχιδή του προσωπικότητα και να σταυροκοπιέται με ταπεινότητα στο θαύμα που αγκάλιασε με τα ερωτικά φτερά του τη, μέχρι πρότινος, μίζερη ρουτίνα του. Ε, φίλοι κι εμείς, αρχίσαμε να προσκυνάμε και να υποκλινόμαστε στο θαύμα, μπας και μας λυπηθεί ο Θεός και πέσει και σε μας μανούλι εξ ουρανού.

Αλλά, όπως θα γνωρίζετε, ειδικά ως αναγνώστες αυτής της στήλης, ποτέ τα πράγματα δεν εξελίσσονται όπως θες, ειδικά όταν θες κάτι πολύ.

Ο άγγελος, ο ξανθός, μας βγήκε διάολος μελαχρινός. Ξέρετε, παιδιά, τα γνωστά «είσαι πολύ καλός και κάποια άλλη θα είναι τυχερή μαζί σου, αλλά εγώ δε νομίζω ότι μπορώ, γιατί τώρα είμαι σε μια φάση που δεν εκτιμώ το θαύμα της ζωής…» Και όλα αυτά, που σε περίπτωση φονικού, σε αθωώνουν και στο δικαστήριο.

Τρελαμένος μάς έρχεται και τώρα, αλλά με το πραγματικό το βλέμμα του τρελού. Γκρινιάζει για την ποικιλία του καφέ, το ένα του ξινίζει, το άλλο του βρωμάει, όλα μοιάζουν με χειμώνα και μυρίζουνε σκατά. Φυσιολογικός ξανά!

Και όλα αυτά γιατί, φίλοι μου; Θα σας πω εγώ: Πρώτον, γιατί πρέπει να ανακυκλώνονται τα ψυχολογικά προβλήματα μέσα σε μια κοινωνία και να διαιωνίζονται στις επόμενες γενιές.
Δεύτερον, όπως έχουμε ξαναπεί, η συναισθηματική ωρίμανση δεν συμβαδίζει με την ηλικιακή.

Τρίτον, η ειλικρινής αναγνώριση των προβλημάτων μας κοστίζει, δηλαδή η βοήθεια από ειδικό απαιτεί το λιγότερο 30 ευρώ εβδομαδιαίως, με εγγύηση προσωπικής και κοινωνικής ίασης, ενώ μετατόπιση του προβλήματος σε κάποιον καψερό-πειραματόζωο είναι τζάμπα, σε μερικές περιπτώσεις έως και κερδοφόρα, καθότι ο καψερός πληρώνει κιόλας, με σίγουρο αποτέλεσμα τον εγκλεισμό σε ψυχιατρική κλινική του καψερού και όχι του εξ αρχής ασθενούς.

Επομένως, προς γνώση και συμμόρφωση, «άλλο αγάπη κι άλλο σεξ, άλλο θέλω κι άλλο θες», να τα ξεκαθαρίζουμε από την αρχή.

Απαγορεύεται να εμπλέκεστε ερωτικά με άλυτα ψυχολογικά και, φυσικά, απαγορεύεται να κοιμάστε με αυτόν που σας δημιουργεί ψυχολογικά κι, αντί για έρωτες, ερωτηματικά.
Άντε και Χρόνια μου Πολλά!

*Αφιερώνω το παραπάνω άρθρο, με πολλή αγάπη, σεβασμό και εκτίμηση στον ψυχοθεραπευτή μου, που με ξέρει από τα 33 μου.