του ΜΑΚΗ ΚΟΥΛΟΥΜΠΗ


Πόσα και πόσα «ζούμε» διαβάζοντας κάθε μέρα στο διαδίκτυο από μια μεγάλη μερίδα «φίλων», κι όχι μόνο, που δεν κάνουν άλλη δουλειά από το να μας βομβαρδίζουν, από άγνοια ή ηθελημένα, με υπερβολικές ή και ψευδείς «ειδήσεις», καλώντας το «κοινό» τους να ξεσηκωθεί, να επαναστατήσει, να πολεμήσει και γενικά να βγάλει αυτό το φίδι από την τρύπα. Κι όλα αυτά βγάζοντας από μέσα τους το κάθε εσώψυχό τους.

Άλλους, πάλι, τους διαβάζουμε κάθε μέρα να καταφέρονται «επί δικαίων και αδίκων», να δικάζουν και να κρίνουν «ζώντες και νεκρούς», να απονέμουν «δικαιοσύνη» κατά το δοκούν και να μας καλούν πολλές φορές ακόμα και σε βίαιες θέσεις ή κινήσεις.

Πόσες, άραγε, προελάσεις της «Μεραρχίας του Facebook», επιχειρήσεις των «Επίλεκτων Καταδρομέων του Instagram» ή κινήσεις της «Πυροβολαρχίας του Twitter» δεν βιώσαμε μέσα από τα Μέσα κοινωνικής δικτύωσης, διαβάζοντας τον κάθε… πυροβολημένο «πολέμαρχο» το τριήμερο της πρόσφατης υποτιθέμενης ελληνοτουρκικής κρίσης στο Αιγαίο;

Μιλάμε για τους γνωστούς πλέον «Ράμπο του… πληκτρολογίου», τους iPhone-νεοεπαναστάτες, που καθισμένοι συνήθως στον καναπέ τους μπροστά σ’ ένα λάπτοπ ή κρατώντας το κινητό τους, αναλώνουν όλη την αγωνιστικότητα, δημιουργικότητα κι επαναστατικότητα που διαθέτουν, κάνοντας, χωρίς κανέναν σεβασμό, τις αυστηρές κριτικές και παρατηρήσεις τους επί παντός επιστητού. Πολιτικά θέλεις ή αθλητικά; Οικονομικά ή θέματα εθνικής άμυνας; Διεθνείς σχέσεις, γεωπολιτικά ή θέματα υγείας;
Τι θέλεις; Απ’ όλα έχει ο μπαξές.

Πατώντας απλά το πληκτρολόγιο, γεμάτοι πάθος και μεγάλα λόγια, ασφαλείς και από μακριά, εκφέρουν και διαδίδουν την κατά τ’ άλλα… ταπεινή τους γνώμη. Κι αυτό γιατί πιστεύουν, μέσα στη δροσιά ή τη ζεστασιά του σαλονιού τους, μέσα στην άγνοια και τις προκαταλήψεις τους, ότι κάτι τέτοιο είναι πολύ εύκολο, ξεκούραστο, χαλαρωτικό και κυρίως ακίνδυνο.

Και δεν αναφέρομαι ασφαλώς στους γνωστούς πλέον, κατ’ ευφημισμόν «διαμορφωτές κοινής γνώμης» ή ακόμα και τους λεγόμενους influencers, με τις δεκάδες καθημερινά αναρτήσεις στο διαδίκτυο, που αμείβονται «με το κομμάτι». Αυτοί ανήκουν σε μια άλλη κατηγορία, που έχει επιβληθεί τα τελευταία χρόνια από τη νέα τάξη πραγμάτων σε όλα τα επίπεδα, και αποτελούν μια ξεχωριστή συζητήσιμη περίπτωση.

Τα Μέσα κοινωνικής δικτύωσης ασφαλώς και δεν πρέπει ούτε να υποτιμούνται, αλλά ούτε και να υπερεκτιμούνται. Το πληκτρολόγιο ενός υπολογιστή ή ενός κινητού μπορεί να θεωρείται πλέον από πολλούς ένα ισχυρό και ακαταμάχητο όπλο, όμως, με τον τρόπο που χρησιμοποιείται, τείνει να γίνει καθαρά ένα όπλο που δεν έχει σφαίρες.

Οι όψιμοι επαναστάτες του πληκτρολογίου και των κοινωνικών δικτύων είναι πλέον πολλοί και κυρίως ανεξέλεγκτοι. Θα περίμενε κανείς από αυτούς, να έχουν έναν ενεργό ρόλο στην ζωή, ν’ αναλάβουν πρωτοβουλίες, ίσως και ηγετικούς ρόλους. Δίνουν, όμως, την εντύπωση ότι στην πλειοψηφία τους παραμένουν δειλοί και άτολμοι. Είναι πάντα θυμωμένοι, πάντα εξαγριωμένοι κι έξαλλοι και δεν βλέπουν τίποτα θετικό να υπάρχει σ’ αυτή τη ζωή.

Το μόνο που δείχνουν να αναζητούν είναι απλά ένα ακροατήριο από τον άμβωνα του Facebook ή του Twitter. Κι αν βέβαια ισχύει κάτι τέτοιο, ασφαλώς έχει να κάνει με τη μοναξιά, την εκτόνωση και κυρίως με τα προσωπικά αδιέξοδα. Σίγουρα, όμως, δεν έχει καμία σχέση με καμία επανάσταση.