Κύριε Διευθυντά,

  • Με κομμένη την ανάσα, σύμπας ο ελληνισμός παρακολούθησε την εκ βαθέων εξομολόγηση του λατρεμένου μας δημάρχου-μάνατζερ στο, πάντα φιλόξενο γι’ αυτόν, κανάλι του Alpha.
  • Θαυμάσαμε το μεγαλείο της ψυχής ενός ανθρώπου που όπως είπε, παρ’ ό,τι δεν ήταν σε mood έκανε με βαριά καρδιά πάρτι στη Μύκονο. Κι αυτό γιατί είχε καλέσει δημάρχους, επιχειρηματίες και πρεσβευτές απ’ όλο τον κόσμο. Και όσο να ‘ναι οι πρεσβευτές είναι αρχηγοί κρατών και δε τους ακυρώνεις, όπως είπε.
  • Με δάκρυα στα μάτια ακούσαμε για την αγωνιώδη προσπάθεια του το βράδυ της καταστροφής, να επιστρέψει στην Αθήνα με πλαστική βάρκα ανάμεσα στα θηριώδη κύματα. Αφήνοντας μάλιστα πίσω την προσωπική του φρουρά, γιατί ο ίδιος είναι τρελός, αλλά δε φταίνε οι φρουροί του να κινδυνεύσουν να πνιγούν!
  • Πραγματικά σοκαριστήκαμε όταν μάθαμε ότι φοράει συνέχεια μαύρα γυαλιά, επειδή μπήκε στα μάτια του αμίαντος (!), όταν κατέβηκε με κουστούμι και γραβάτα σε φρεάτιο να ελέγξει τους σωλήνες του δήμου.
  • Ρίγη συγκίνησης μάς διαπέρασαν, όταν παραδέχθηκε με περίσσιο θάρρος τα δύο μοναδικά λάθη της ζωής του… Το 1ο που είπε ψέματα πως κάηκε το σπίτι του (αλλά τον παρέσυρε εκεί και η δόλια η μάνα του) και το 2ο που είπε σε φίλο δημοσκόπο να τον βάλει στο Poll και βγήκε ο πιο αγαπητός απ’ όλους τους πολιτικούς… Αυτό ήταν, τον έβαλαν στη μπούκα και τον αποδομούν.
  • Οργιστήκαμε, όπως κι αυτός, γιατί το τέρας της γραφειοκρατίας, ο φθόνος πολιτικών και ΜΜΕ, αλλά και η αχαριστία των συνεργατών του, που έφυγαν σαν τα ποντίκια, δεν του επέτρεψαν να ολοκληρώσει το έργο του για το οποίο θα μιλούσαν με θαυμασμό οι επόμενες γενιές.
  • Μετά απ’ όλα αυτά, μία δημόσια συγγνώμη από όλους μας προς το πρόσωπό του είναι το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε. Με την ελπίδα ότι η μακροθυμία του και ο άδολος χαρακτήρας του, τελικά θα μας συγχωρήσουν.
  • Έχω καθαρή τη συνείδησή μου, μας είπε. Λογικό μού φαίνεται. Αφού δεν την έχει χρησιμοποιήσει ποτέ…
  • Έτσι είναι. Από το σοβαρό στο γελοίο, η απόσταση είναι μικρή. Από το γελοίο στο σοβαρό, όμως, η απόσταση είναι τεράστια.
  • Γι’ αυτό είναι αδύνατο να σχολιάσει κανείς σοβαρά τα όσα άκουσε, χωρίς να ξεκινήσει από μία λέξη άγνωστη σε αυτόν, τη λέξη «ντροπή».
  • Στο μεταξύ, οι μέχρι πρότινος στενοί συνεργάτες και υμνητές του, τώρα είτε δεν ξέρουν, δεν άκουσαν, δεν έμαθαν τίποτα, είτε απορούν πώς ένας άνθρωπος που είχε δώσει τα διαπιστευτήριά του ως κλόουν μετέτρεψε τον δήμο σε τσίρκο. Έλα ντε…
  • Υπάρχουν βεβαίως και οι μετανοούντες που ανακράζουν κάθε τρεις και λίγο «ήμαρτον» και «απεταξάμην», θυμίζοντας εκείνον τον πατροκτόνο που ζητούσε την επιείκεια του δικαστηρίου επειδή… ήταν ορφανός!
  • Η ευαισθησία όλων για την περιβαλλοντολογική καταστροφή του ΧΥΤΑ είναι δεδομένη. Η πλειοδοσία μέτρων για ακύρωση του έργου από την πλευρά των υποψηφίων είναι άλλο. Μάθαμε ότι υποψήφιος δήμαρχος θα σταματήσει τον κλασικό Μαραθώνιο της Αθήνας. Θα μπορούσε να προτείνει την κατάργηση των ΧΥΤΑ-ΧΥΤΥ μ’ ένα νόμο, ένα άρθρο. Την ίδια επιτυχία θα είχε άλλωστε…
  • Και για όποιον καταλαβαίνει την τεράστια σημασία και αξία για τη χώρα και ειδικά για τον Μαραθώνα που έχει ο κλασικός μαραθώνιος, μια τέτοια πρόταση δε μπορεί παρά να θυμίζει εκείνον τον αγά που έπιασε τη γυναίκα του να τον απατά και για να την τιμωρήσει… αυτοευνουχίστηκε!
  • Γέμισαν τα social media με περισπούδαστες αναλύσεις υποψηφίων ή ανθρώπων που πιστεύουν ότι διαμορφώνουν την κοινή γνώμη. Αυτή είναι η απάτη της εποχής. Ότι έχει κάνει τον οποιοδήποτε να πιστεύει ότι κάτι σημαντικό έχει να πει.
  • Άλλοι πάλι δίνουν μάχη με τα συμπλέγματά τους… και κατά κανόνα χάνουν.