Πιες τον πόνο σου

Μία στήλη για τον εκάστοτε γκομενικό πόνο… Γράφει η Zanax!


Ζάναξ μου γλυκιά κι αγαπημένη,

Ήρθε η ώρα να σου γράψω κι εγώ τον πόνο κι οδυρμό μου. Ζηλεύω τον γκόμενό μου. Όχι όπως φαντάζεσαι. Όχι όπως φαντάζονται όλοι δηλαδή. Αλλά ας τα πω σύντομα και περιεκτικά. Είμαι 24 χρονών και αυτός 32. Μέχρι πρότινος εγώ σπούδαζα, αλλά τώρα αποφοίτησα (και τι κατάλαβα;) και ψάχνω για δουλειά. Με τον φίλο μου είμαστε μαζί τρία χρόνια. Αυτός είχε ξεκινήσει δειλά δειλά μια δική του δουλειά λίγο πριν γνωριστούμε. Τώρα η δουλειά του πάει περίφημα, διαπρέπει, έχει προοπτικές και κάνει όνειρα επέκτασης για το μέλλον. Κι εγώ είμαι να σκάσω. Ψάχνω δουλειά εδώ κι 6 μήνες, έχω πάει σε 3.629.202 συνεντεύξεις και δε μου έχει κάτσει καμία. Κάθε φορά που ο φίλος μου μού μιλάει για τη δουλειά του και χαίρεται, εγώ ζηλεύω, εκνευρίζομαι και μετά μιζεριάζω για το ότι εγώ δεν είμαι ακόμα στην ίδια θέση. Ξέρω ότι είμαι υπερβολική, ξέρω ότι κάνω λάθος, αλλά δεν ξέρω πώς να το αντιμετωπίσω. Δώσε μου τα φώτα σου σε παρακαλώ…

Σε φιλώ,
Η παράλογη ζηλιάρα

Αγαπητή φίλη, ας αποδομήσουμε λίγο αυτό το συναίσθημα ζήλιας που σου τρώει την ψυχή. Καταρχάς, ας ξεκινήσουμε από τα απλά μαθηματικά. Ο φίλος σου είναι 32, από τα γεγονότα που αναγράφεις συμπεραίνουμε ότι ξεκίνησε την δική του δουλειά, χμ, στα 27-28; Σίγουρα κι αυτός, όταν ήταν πιο μικρός και πρωτοξεκινούσε να μπαίνει στον γεμάτο «προοπτικές» χώρο εργασίας στην Ελλάδα, κολύμπησε κι αυτός λίγο στα σκ*** (με το μπαρδόν), όπως κι εσύ και τόσοι άλλοι. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι κατά κανόνα, με εξαίρεση όσους έχουν κάτι έτοιμο και πετυχημένο από τους γονείς, όλοι οι υπόλοιποι κοινοί θνητοί όταν βγαίνουν από τον υπερπροστατευμένο και ψιλοουτοπικό κόσμο των σπουδών, τα βρίσκουν σκούρα. Θα έρθει κι εσένα η σειρά σου να βρεις τον δρόμο σου και τι σου ταιριάζει εργασιακά. Μέχρι τότε φρόντισε να θαυμάζεις και να μαθαίνεις από τον φίλο σου, που σε μια μίζερη οικονομική εποχή κατάφερε και δημιούργησε κάτι πετυχημένο. Και μια τελευταία συμβουλή… Εnjoy your freedom while it lasts, γιατί όταν μπεις στον χορό της δουλειάς, χορεύεις χωρίς σταματημό!

Αυτά από μένα, μου έπεσε λίγο μαλλί σήμερα και το χρειάζομαι για να έχω πλούσια ξανθιά κόμη το καλοκαίρι. Γι’ αυτό να εκτιμάτε τους μικρούς αυτούς καθημερινούς πόνους. Κι εμένα φυσικά, που σας δίνω μικρά γλυκά χαστουκάκια αφύπνισης. Το κάνω με αγάπη, την όση διαθέτω.

Για να μοιραστείτε τον πόνο σας:

zanax@marathonpress.gr