Μία στήλη για τον εκάστοτε γκομενικό πόνο… Γράφει η Zanax!
Γεια σου Zanax,
Εγώ δε θα σου γράψω για γκομενικό πόνο, όπως λες, αλλά για φιλικό. Έχω μια φίλη, την Μ., είμαστε και οι 2 γύρω στα 30. Δε λες ότι είμαστε κολλητές, αλλά μας λες καλές φίλες. Το θέμα είναι ότι είναι φοβερά γάτζος. Και τι εννοώ με αυτό: αν δεν το σηκώσω θα μου κάνει 2-3 απανωτά τηλέφωνα, μου κάνει παράπονα αν δεν απαντήσω σε ένα μήνυμα, όταν με παίρνει και ακούει ότι είμαι εξω με ρωτάει που είμαι και με ποιον… Τί φάση; Ειδικά από τότε που έκανα σχέση, είναι όλο γκρίνια και παράπονα. Σχεδόν μου κάνει σκηνές ζυλοτυπίας! Και ναι, σωστά μάντεψες, η ίδια δεν έχει γκόμενο, ούτε καν περιστασιακά. Βρίσκω πολύ συχνά τον εαυτο μου να απολογούμαι ή να προσπαθώ να της εξηγήσω ότι 2 φορές τη μέρα δεν με παίρνει ούτε η μάνα μου. Δεν φαίνεται να καταλαβαίνει. Έχω ξενερώσει και πιέζομαι, αλλά δε θέλω και να την ξεκόψω γιατί είναι δύσκολος ανθρωπος και δεν κάνει εύκολα παρέες… Πώς να το χειριστώ;
Η φίλη σου φαίνεται μια κλασική περίπτωση κοπέλας που διαχειρίζεται τις φιλικές της σχέσεις, με την κτητικότητα που έχουν πολλοί άνθρωποι στις ερωτικές. Καταλαβαίνω ότι δε θέλεις να την προσβάλεις, αλλά νομίζω πρέπει να βρεις το θάρρος για μια εξήγηση στα ίσια. Του τύπου «Κοίταξε Μ. μου, η φιλία μας, ναι, είναι σημαντική για μένα, αλλά εγώ αυτό το καθημερινό δεν το ’χω. Σε παρακαλώ μην το πάρεις προσωπικά αλλά προσπαθησε να χαλαρώσεις λιγάκι». Παράλληλα, αν σου αρέσουν τα προξενιά (εγω τρελαίνομαι!) βάζεις project να της βρεις γκόμενο. Πίστεψέ με, αυτοί οι άνθρωποι είναι οι πρώτοι που εξαφανίζονται όταν κάνουν σχέση. Και μετά άσε τον άλλον να βγάλει το φίδι από την τρύπα…! Και, τέλος, να πω ότι αυτή η στήλη είναι ανοιχτή σε όλων των ειδών τους «πόνους»… Δεν απορρίπτουμε κανέναν, μοιράζουμε απλόχερα παρηγοριά (κ ενίοτε χαπάκια).
Αγαπητή Zanax,
Σου γράφω γιατί είμαι σε μια περίεργη κατάσταση και δεν ξέρω πως να ξεφύγω. Είμαι 27 και έχω 3 χρόνια on-off σχέση με ένα παιδί που ήθελα τρελά. Βέβαια περάσαμε αρκετες δυσκολίες γιατί αυτός αρνούνταν πεισματικά να δεσμευτεί σε μια σχέση με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Σε αυτή μας τη φάση, όμως, υποτίθεται ότι έχει σοβαρευτεί, αλλά η μέχρι τώρα πορεία του έχει αποτελέσει πλήγμα στη σχέση μας. Πρόσφατα, λοιπόν, για να μπω στο θέμα, ξεκίνησα να δουλεύω σε μία νέα δουλειά, σ’ ένα γραφείο. Εκεί γνώρισα τον Κ. Πάρα πολύ ωραίος, αλλά δεν μου έκανε κλικ στην αρχή. Όμως, αρχίσαμε να κάνουμε παρέα και να μιλάμε πολύ για διάφορα θέματα, να αναλύουμε και να μην στα πολυλογώ, μετά από 6 μήνες, νιώθω ότι τον έχω καραερωτευτεί. Να σημειώσω ότι δεν έχει γίνει ουδεμία νύξη περί ερωτικού μεταξύ μας, ότι έχει και αυτός σχέση, αλλά πιστεύω ότι κι αυτός νιώθει το ίδιο. Ξέρω ότι αν μου έλεγε να τα παρατήσω όλα και να φύγω μαζί του, θα το έκανα χωρίς δεύτερη σκεψη. Όλα αυτά φυσικά μέχρι στιγμής είναι μόνο στο μυαλό μου. Και τελικά σε ρωτώ: μήπως είναι ώρα να χωρίσω;
Εεεεεε… ναι;! Εδώ υπάρχουν 2 σκέλη. 1) Η σχέση σου και το τί να κάνεις, και 2) τί παίζεται όταν μπλέκεις με άντρα σε σχέση χρόνων. Καταρχάς όπως είπαμε ναι, να χωρίσεις. Ήδη αυτός ο άνθρωπος δεν ήταν και ο,τι καλύτερο, επομένως να η ευκαιρία να ξεκολλήσεις! Όμως, εδώ κρύβεται η εξής παγίδα: δεν πρέπει να χωρίσεις με γνώμονα ότι αναγκαστικά η φάση με τον άλλον θα πάει τέλεια, θα χωρίσει και θα σε κλέψει μια βραδιά… Πρέπει να τα διαχωρίσεις πολύ καλά αυτά τα δύο. Γιατί εδώ κρύβεται η παγίδα ότι, αν ο Κ. δεν νιώθει το ίδιο για σένα, ή ακόμα κι αν νιώθει δεν είναι στα πλάνα του να αφήσει την υπάρχουσα κοπέλα του, εσύ θα απογοητευτείς. Πολύ! Και θα νιώσεις ότι έκανες τεράστιο λάθος που άφησες το… σιγουράκι! Τώρα ερχόμαστε στο δεύτερο σκέλος, ότι ο Κ. έχει μία σχέση. Ζόρικο. Οι άντρες έυκολα ξενοκοιτάνε, δύσκολα χωρίζουν. Είναι σαν να έχουν κάνει λοβοτομή: από ‘δώ η γυναίκα μου και από ‘δω το αίσθημά μου. Εσύ επιλέγεις αν θέλεις να μπεις σε μια τέτοια διαδικασία. Βέβαια, όπως σε κόβω, ήδη έχεις κάνει την επιλογή, οπότε καλή τύχη.
Zanax μου καλησπέρα. Ο πόνος μου είχε δημοσιευτεί πριν 4 μήνες! Αν θυμάσαι, σου έγραφα ότι είχα βαρεθεί με τον πρώην μου, τον είχα χωρίσει, μετά το μετάνιωσα και τον ήθελα πίσω σαν τρελή… Ε λοιπόν, τα ξαναβρήκαμε έναν μήνα μετά, με τρομερές προσπάθειες και σχεδόν ξεπεσμό από μεριάς μου… Και γαμώτο, είχες τόσο δίκιο! Όλα είναι σα να ζω τη μέρα της Μαρμότας… Σα να έχω deja vu… Πέρα από τις πρώτες 10 μέρες που ζήσαμε το τρελό πάθος, όλα είναι πάλι τα ίδια και τα ίδια και έχω το ίδιο συναίσθημα πλήξης και μιζέριας. Τώρα, όπως καταλαβαίνεις, είμαι στην πάρα πολύ δύσκολη θέση να θέλω να τον ξαναχωρίσω… Μα τι σκεφτόμουν;!
Απελπισμένη x10, ακόμα 26 ετών.
Μην με κάνεις να το πω… Ουφ! Δεν μπορώ, θα το πω.
I told you so. Ή στα ελληνικά, Εγώ στα έλεγα!
Για να μοιραστείτε τον καλοκαιρινό σας πόνο!
zanax@marathonpress.gr
