του Στέλιου Πλακίτση

Ο κ. Στέλιος Πλακίτσης είναι ζωντανή ιστορία για τον Μαραθώνα. Με το πλούσιο φωτογραφικό αρχείο του, οι ιστορίες του μάς ταξιδεύουν στο παρελθόν.


Από τη στήλη της Marathon Press του εγγονού του, αείμνηστου πλέον, Βασίλη Βουτσινά, έμαθα τον θάνατο του αγαπημένου μου φίλου που τον γνώρισα στα «πέτρινα χρόνια», όταν ήμουν μαθητής της Γ’ τάξεως του Γυμνάσιου Μαραθώνα. Η οικογένεια του Βασίλη Βουτσινά διατηρούσε την τότε εποχή στο μικροχωριουδάκι της Νέας Μάκρης ένα μικρό ΜΟΤΕΛ για τους τότε περαστικούς, μια παλαιοπροπολεμική εξοχική βίλα, εκεί πλάι σήμερα στο «Βουλκανιζατέρ Βαζάνα».

Ήταν παραμονές των Χριστουγέννων του 1949 όταν πήγαμε εκεί με δύο σούστες από τον Μαραθώνα να παραλάβουμε τις αποσκευές και τα σκηνικά ενός περιοδεύοντος θιάσου, «Μπουλούκια», όπως τα έλεγα, με θιασάρχη τον Συμεών Κοντόση, ο οποίος έδινε θεατρικές παραστάσεις εκεί στο restaurant της «Γαλλίδας» του Κριμάνδαλη, όπου σήμερα στεγάζεται το κατάστημα της «Vodafone» στη Νέα Μάκρη. Εκεί τελείωνε το πρώτο δεκαπενθήμερο των παραστάσεων.

Στη συνέχεια, θα έδινε στον Μαραθώνα παραστάσεις κατά τη διάρκεια των εορτών και στο εδώ καφενείο μας. Άλλωστε αυτός ήταν και ο λόγος που ήμουν και εγώ μαζί με τους καραγωγείς.

Εκεί γνώρισα τον, νεαρό τότε, Βασίλη Βουτσινά. Αργότερα, όταν είχα ανοίξει στον Μαραθώνα το κέντρο διασκεδάσεως ο «Στελλάκης» και φιλοξενούσα λαϊκά συγκροτήματα με Στέλιο Καζαντζίδη, Πόλυ Πάνου, Καίτη Γκρέυ και τόσους άλλους, ήταν τακτικός μου πελάτης, μαζί με άλλους νέους από τη Νέα Μάκρη, όπως τον Δημήτρη Κεπέση, τον «Νάυλον», ωραίος νέος και «τζέντλεμαν» της εποχής εκείνης όπως του έλεγα, τον Εμεή τον «Τζακ» του Παναγιώτη του Παλτήρη, τον Μαυρ. Μαυρίκο, τον Μιχάλη Καλιτζή, τον Γιάννη Ζέρβα και όσους έρχονται στην ανάμνησή μου. Ήταν μία κοσμοπολίτικη παρέα που ομόρφαινε το σύνολο των θαμώνων αυτού του ωραίου κέντρου, που μόνο ρομαντικές αναμνήσεις έχει αφήσει στα τόσα χρόνια που πέρασαν.

Αργότερα, ο Βασίλης Βουτσινάς άνοιξε συνεργείο αυτοκινήτων εκεί στους Αμπελόκηπους, στον προαύλιο χώρο της βίλας του Βαυαρού «Θων», στη γωνία Λεωφόρου Κηφισίας και Αλεξάνδρας.

Εκεί πήγαιναν, τότε, όλα τα φορτηγά των Κεραμουργείων της Νέας Μάκρης και ακόμη του Μαραθώνα για συντήρηση ή επισκευή. Εκεί πήγαινα και εγώ με τον φίλο μου, Χρήστο Ζήση, από τον Μαραθώνα για το δικό του φορτηγό. Εκεί ανταμώναμε με τον Βασίλη και τα μεσημέρια γευματίζαμε στα «Κανάρια» του Μπενίση, που ήταν στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας και πότε στο Ζυθεστιατόριο Ελλάς των αδελφών Κορονιά, στην οδό Μεσογείων.

Την τότε εποχή παντρεύτηκε και την Μαρίτσα Βογιατζή, που ήταν το «καμάρι» του Γυμνασίου Μαραθώνα όταν μαζί φοιτούσαμε σε αυτό. Απέκτησε παιδιά και εγγόνια που τα χάρηκε στο «διάβα» της ζωής του.

Τα τελευταία χρόνια συναντιόμασταν στο «De Facto», όπου αναπολούσαμε τα χρόνια του παρελθόντος. Χρόνια ωραία, ρομαντικά και ανέμελα. Δυστυχώς, ο κύκλος της ζωής για τον Βασίλη τέλειωσε. Εγώ να ευχηθώ να είναι ελαφρύ το χώμα της Αττικής Γης που θα τον σκεπάζει και εμείς όλοι να ζούμε με αυτήν την ωραία ανάμνηση από το πέρασμα αυτό της πρόσκαιρης ζωής.

Βασίλη, φίλε, πάντα θα σε θυμόμαστε, γιατί ο άνθρωπος πεθαίνει όταν ξεχνιέται.