Μία στήλη για τον εκάστοτε γκομενικό πόνο….γράφει η Zanax!
Είμαι 25 ετών και ζω στην Αθήνα. Γενικά με λες αρκετά δραστήρια, έχω τελειώσει τις σπουδές μου, ψάχνω για μεταπτυχιακό, δουλεύω πολύ και ταυτόχρονα έχω έντονη κοινωνική ζωή, βγαίνω πολύ έξω κτλ… Αυτή η «ζωντάνια» μου, λοιπόν, είναι που γοήτευσε το νυν αγόρι μου, κατά τα λεγόμενά του, με τον οποίο βγαίνουμε εδώ και 9 μήνες και ο οποίος μου συστήθηκε ως εξίσου δραστήριος. Στην αρχή όλα υπερκούλ, χαλαρά, όλο αγάπες και λουλούδια. Έλα μου όμως που έχει αρχίσει σιγά σιγά να βγάζει από μέσα του έναν μικρό «Χίτλερ». Έχει αρχίσει να μου την μπαίνει με σποντίτσες «για πλάκα» αν βγω κατευθείαν μετά τη δουλειά… Μετά μπαίνουν στο παιχνίδι ερωτήσεις του τύπου «και δηλαδή ποιοι θα είστε;» …και καταλήγει να κάνει έλεγχο αν το μεταπτυχιακό που στέλνω αίτηση είναι στην Αθήνα ή έξω. Όπως καταλαβαίνεις έχω λίγο φρικάρει με όλο αυτό το καταπιεστικό πρόσωπο αλλά κατά τ’ άλλα είναι πολύ έξυπνος, περνάμε ωραία και μου αρέσει πολύ. Πώς λες να το χειριστώ για να μην πάει η σχέση για φούντο; Περιμένω νέα σου!
Μ.
Τώρα τί να σου πω για να μη σε απογοητεύσω; Δεν υπάρχει πιο ξενερουά πράγμα από το να έχεις δίπλα σου ανασφαλή άντρα. Που να το δείχνει εννοώ γιατί όλοι λίγο πολύ έχουμε τις ανασφάλειές μας. Εγώ ψηφίζω να θέσεις όρια. Για αρχή δηλαδή και επειδή η ελπίδα για αλλαγή πεθαίνει τελευταία. Για παράδειγμα, την επόμενη φορά που θα αρχίσει τις σκηνούλες, πες του το ξεκάθαρα ότι αυτή είναι μια συμπεριφορά που δεν ανέχεσαι και δε διαπραγματεύεσαι. Γιατί έτσι την πατάμε όλοι. Αφήνουμε να μας καταπατάνε λίγο-λίγο, λιθαράκι λιθαράκι τα όρια μας στον βωμό του «το κάνει επειδή με θέλει πολύ» και ξυπνάμε 3 χρόνια αργότερα που ο έρως (προφανώς) έχει σβήσει και αναζητάμε τη χαμένη μας ζωή και αναρωτιόμαστε που πήγαν τα όνειρά μας για εκείνο το μεταπτυχιακό στην Πράγα. Μην πεις ότι δε σε προειδοποίησα.
Καλημέρα!! Εγώ δεν έχω ακριβώς «γκομενικό» πόνο να μοιραστώ, αλλά πιο πολύ οικογενειακό θα τον έλεγα. Και για να μπω κατευθείαν στο θέμα: απεχθάνομαι τους γονείς του φίλου μου. Δεν είναι κακοί άνθρωποι, απλά πληρούν όλες τις προδιαγραφές της μίζερης μικροαστικής οικογένειας. Ο πατέρας-μονάρχης, βασιλιάς στο σπίτι, όταν μπαίνεις μέσα κάθεται πάντα με ανοιχτά πόδια στον καναπέ (ενίοτε με το σώβρακο) και η μάνα μια καημένη γυναικούλα με ένα βετέξ κι ένα δίσκο στο χέρι να τρέχει να υπηρετεί τους πάντες. Αυτός μιλάει άσχημα, θέλει να επιβάλλεται πάντα και παντού, παρεμβατικός όσο δεν πάει, φυσικά και στη ζωή του φίλου μου (ο οποίος είναι 30 btw). Η μητέρα πάλι ένα άβουλο πλασματάκι, αδύναμη να αντιδράσει, με μόνη της άμυνα να προσφέρει ασφυκτικά την «αγάπη» της. Η αδερφή του είναι ανύπαρκτη σαν προσωπικότητα καθώς σε αυτή την οικογένεια μόνο οι άντρες μετράνε. Ο φίλος μου, ναι μεν αναγνωρίζει τη φάση, αλλά λατρεύει την οικογένειά του, με αποτέλεσμα να περνάμε αρκετές ώρες την εβδομάδα μαζί τους. Επειδή είμαστε καιρό μαζί έχω αρχίσει να αγχώνομαι ότι αν πάει πιο σοβαρά η σχέση μας, αυτοί οι άνθρωποι θα έχουν την οικειότητα να παρεμβαίνουν και στη δική μου ζωή…! Και το άλλο που σκέφτομαι είναι, μήπως ο φίλος μου έχει πάρει στοιχεία από τον πατέρα του που θα βγουν στην πορεία.
Μια προβληματισμένη
Aς ξεκινήσουμε από το εξής. Δεν ξέρω τι σημαίνει «δεν είναι κακοί άνθρωποι». Ποιά είναι τα χαρακτηριστικά ενός κακού ανθρώπου; Τί πρέπει να έχει κάνει; Να έχει βιάσει; Να έχει σκοτώσει; Κακός άνθρωπος μπορεί να είναι κι αυτός που με το τεράστιο εγώ του καταπιέζει και καταδυναστεύει τους γύρω του, όπως ο βασιλιάς Πατέρας που περιγράφεις (έχω ένα ευαίσθητο spot για αυτή τη γενιά πατεράδων και όχι με την καλή έννοια). Τώρα για να είμαστε δίκαιοι, όλοι μπορεί να έχουμε έναν βλάκα για γονιό, αυτό δε σημαίνει ότι είμαστε ίδιοι με εκείνους. Μπορεί και το αντίθετο. Επομένως, αν βλέπεις μέλλον με τον φίλο σου, για μένα πρέπει να κάνετε μια συζήτηση, όπως είπα και στο προηγούμενο post, περί ορίων.
Είναι διατεθειμένος να θέσει όρια στον πατέρα του; Επίσης, εσύ μπορείς να επιλέξεις να μην έχεις και πολλά πολλά, και να απέχεις από κάποιες οικογενειακές μαζώξεις. Τέλος, εγώ θα σου έλεγα να δώσεις στον άνθρωπό σου μια ευκαιρία να αποδείξει ότι δεν είναι ελέφαντας (ορίστε, αισιόδοξη!).
Ζanax είμαι εξαγριωμένη. Δεν αντέχω άλλο να με συγκρίνουν με την κολλητή μου! Οκ είναι πολύ όμορφη, κοκέτα, με πολύ ωραίο σώμα, αδύνατη… Εγώ πάλι είμαι λίγο στη σκιά της… Πιο ατσούμπαλη θα έλεγα, με κάποια κιλάκια παραπάνω (που προσπαθώ απεγνωσμένα να χάσω). Όταν βγαίνουμε όλα τα αγόρια μας πλησιάζουν για να της μιλήσουν κι εγώ είμαι αυτή που θα μιλήσει ο φίλος του ενδιαφερόμενου για ξεκάρφωμα. Έχω ακούσει σχόλια του τύπου «δίπλα στον βασιλικό ποτίζεται και η γλάστρα» ή «πάρε παράδειγμα από την Ν. και φρόντισε λίγο τον εαυτό σου»… Αισθάνομαι απαίσια. Είμαστε αχώριστες από το σχολείο αλλά σιγά σιγά όλο αυτό έχει αρχίσει και με απομακρύνει. Δε θέλω να νιώθω δεύτερη κάθε φορά που βρισκόμαστε σε παρέα, αλλά από την άλλη δε θέλω να χάσω τη φίλη μου. Τι να κάνω δεν ξέρω. Θα ήθελα τη γνώμη σου (και την εμψύχωσή σου!!).
Μια γλυκούλα 20 ετών
Δεν μας μιλάς καθόλου για χαρακτήρα παρά μόνο για το εμφανισιακό. Δηλαδή θέλω να πω στην ιστορία σου είναι σημαντική και η στάση της φίλης σου. Είναι συμπονετική, το έχει καταλάβει όλο αυτό ή το παίζει πάπια και της αρέσει το attention; Αν πάρουμε, λοιπόν, σα δεδομένο ότι η φίλη σου είναι πολύ «εντάξει» σε όλο αυτό το θέμα και δεν είναι ανταγωνιστική, τότε η δουλειά που πρέπει να κάνεις είναι με τον εαυτό σου. Το ξέρω ότι μια κουβέντα είναι αυτό, απλά να σου πω ότι πάντα υπάρχει κάποιος πιο ωραίος, πιο αστείος, πιο κοινωνικός, πιο πετυχημένος από τον καθένα μας. Ακόμα και από την κολλητή σου. Θα ακουστεί κοινότυπο αλλά σίγουρα κι εσύ θα έχεις το δικό σου χάρισμα, που ναι, μπορεί να μην είναι το εμφανισιακό. Μη χαλάσεις τη φιλία σου, αντ’ αυτού προσπάθησε να επεκτείνεις τις σχέσεις σου και με άλλους ανθρώπους. Θα δεις ότι δε σκέφτονται όλοι επιφανειακά. Υπάρχει ποιότητα εκεί έξω! (πω πω πολύ θετική είμαι σήμερα!)
Ps. Πολύ θα ήθελα να κάνω μια κουβέντα με αυτόν που σου είπε για τον βασιλικό και τη γλάστρα.
Για να μοιραστείτε τον πόνο σας
zanax@marathonpress.gr
